มีความรู้สึกไม่อยากไปสุดๆ พอรู้ว่าปีนี้จะไปเที่ยวจีน ก็เซ็งนิดๆละ แบบเกลียดคนเยอะ ห้องน้ำไม่สะอาด แต่พอไปแล้วก็

เออมันก็โอเคนะ เป็นทัวร์ที่มีอะไรฮาๆเยอะมาก แต่เสียดายอย่างไม่ค่อยมีคนรุ่นเดียวกันไปในทัวร์เลย อายุต่ำกว่า 20 มีเราคนเดียว T T

แถมยังถูกเรียกว่าเป็นฝาแฝดกับพี่คนโต(อายุห่างกัน 11 ปี ) อะไรมันจะหน้าเศร้าจิตขนาดน้านนนนนน

สำหรับใครที่ทนอ่านได้ก็เชิญนะ สำหรับใครที่ขี้เกียจอ่านก็เมนท์ให้ด้วยล่ะ

 1st day : ก็ออกจากสุวรรณภูมิ ตอนตีสามกว่าๆ ก่อนหน้านั้นไปนั่งที่lounge เพราะพ่อจองเป็น business class lounge ที่นี่ดีมากเลยของกินเพียบ กินซะอิ่มสุดๆ

แล้วก็นั่งเครื่องบิน 2 ชั่วโมงไปถึงเมืองเฉิงตู(เมืองหลวงของมณฑลเสฉวน) ก็ได้ไปดูสวนแพนด้าเลย โอ เกิดมาในชีวิตยังไม่เคย

 เห็นแพนด้าตัวเป็นๆเลย ครั้งนี้ครั้งแรก  โอน่ารักมาก มันจะมานอนกินไม้ไผ่ให้ดู น่ารักดี ถ่ายรูปกะวีดีโอไว้ด้วยใครต้องการบอกนะ ^ ^ ไกด์จีน(ชื่อคุณสมุทร) ก็สาธยาย

ตลอดทาง ไกด์นี้เก่งมาก เก่งที่สุดเท่าที่เคยไปเที่ยวเลยมั้ง จบปริญญาโทมาน่ะเออ แถมทำทัวร์แถบนี้มา 6 ปีแล้ว แทบจะ

หลับตาเดินได้เลยมั้ง พอดูแพนด้า เสร็จก็เที่ยววัด อืมก็น่าเบื่อตาเคยล่ะ จากนั้นก็เข้าโรงแรม และก็เช่นเคย แบกวินนิ่งไปเล่นกับ

พี่ด้วย 555 อุตส่าห์แบกจากเมืองไทยไปเล่นเลยนะเนี่ย ตอนแรกมันเป็นเจ๊งๆ เลยต้องทดลองหาท่าวางของมันที่ดี่สุด สรุปสุดท้าย

ได้เอาขวดโลชันมาวางทับไว้ ถึงจะเล่นได้ อนาถสุดๆ T T

2nd day : วันนี้ไปเทียวเขาง๊อไบ๊ หลายคนคงเคยได้ยินคำนี้ ในหนังจีนกำลังภายในใช่แล้ว มันจะเป็นสำนักฝึกวิชาไรเทือกนั้น

คล้ายๆเส้าหลินน่ะ แต่เด๋วนี้มีแต่วัด - - เพราะฉะนั้นก็เลยได้เที่ยวแต่วัด เฮ้อ ทั้งวัน เหนื่อยก็เหนือ่ยเดินขึ้นลงเขา วันนี้ไม่มีไรเลยจริงๆ

สนุกสุดคงเป็นวินนิ่งล่ะนะ 555

3rd day : วันนี้ไปเขื่อนตูเจียงเยี่ยน เป็นเขื่อนที่สร้างมาแล้วกว่าพันปี นับว่าอยู่มานานนมเน แต่ก็บูรณะมาเรื่อยๆล่ะนะ อันนี้ทึ่งมากๆเลย

คนจีนเก่งจริงๆ คิดได้ยังไง คือแบ่งแม่น้ำเหมือนการแบ่งตัวของแบคทีเรียอ่ะ เพื่อที่จะให้น้ำไม่ท่วมแล้วก็ประชาชนใช้ได้อย่างทั่วถึง แถมระบบ

ก็เป็นระบบออโต้ แบ่งน้ำได้อย่างแม่นยำในแต่ละฤดู วันนี้ก็แค่นี้ล่ะ ไม่มีไรเลยดูแต่เขื่อนกะนั่งรถ

4th day: วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยที่สุด ทำไมน่ะเหรอ ต้องขึ้นกระเช้าไปบนยอดเขาในอุทยานหวงหลง แล้วเดินอีก 3 km ไปดูจุดชมวิวที่เรียกว่า

ทะเลสาบ 5 สี แล้วก็เดินลงมาอีก 4 km เพื่อขึ้นรถ ฟังๆดู คงจะบอกว่าเฮอะ หมูๆนี่ ไม่เห็นมีไรเลย แต่ขอบอกนะข้างบนนั้นหนาวจับจิต ใส่เสื้อนี่

ต้อง 4 ชั้นขึ้นไปถึงอยู่ แล้วออกซิเจนจะต่ำมาก เพราะมันสูงจากระดับน้ำทะเล 5000 กว่าเมตร! พอถึงยอด เดินไปถึงทะเลสาบ 5 สี(แทบตาย)

ก็สวยจริงๆแหล่ะ มันจะเป็นแอ่งหินปูนหลายแอ่ง แล้วมีสีต่างๆกัน สีฟ้า สี้น้ำเงิน สีเขียว สีเหลือง สีเขียวอ่อน งามแท้ แต่ตอนขาลงนี่ซิ ปวดหัวสุดจะบรรยาย

เพราะอาการขาดออกซิเจนน่ะ ก็อย่างว่านะ ใส่ชุดก็หนาแล้วยังต้องมาแบกกระเป๋าอีก T T  พอลงมาถึงข้างล่าง แล้วนั่งรถไปภัตตาคารกินอาหารไรไม่ค่อยได้เลย

อยากนอนใจจะขาด พอถึงโรงแรม ขอยานอนหลับแม่ กินเข้าไป 5 นาที หลับสนิท ไป 10 ชั่วโมงตื่นอีกทีก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย ก่อนหน้านั้นพ่อบอกให้กินเป๊ปซี่

บอกจะดีขึ้นซัดไปสองขวดก็แทบจะไม่ดีขึ้นเลย - - วันนี้เลยเป็นวันที่อดเล่นวินนิ่งวันแรก 555

5th 6th day: และแล้วก็มาถึง  highlight ของทัวร์นี้ จิวจ้ายโกว ใช่แล้ว เป็นอุทยานแห่งชาติ ที่นี่สวยแบบเกินบรรยาย ต้นไม้มันกำลังจะเข้าฤดูหนาวก็จะสลัดไปทิ้ง แต่

ก่อนจะสลัดใบมันจะเปลี่ยนสีเป็นสีเหลือง แดง ส้ม เขียวอ่อน มีหลายสีมากๆ ดูแล้วสวยดีมากเลย ทะเลสาบก็เป็นสีฟ้าแบบฟ้าใสมากๆเห็นก้นทะเลสายเลย แถมมีภูเขาหิมะ

เป็นฉากหลังด้วย ยิ่งสุดยอดไปใหญ่เลย ใครที่อยากมาเที่ยวบ้างนะบอกว่า มาเที่ยวแต่ที่นี่ซัก 5 วันก็ยังไม่เบื่ออ่ะ  ห้องน้ำก็ใช้ได้ แต่มีเหตุการณ์ที่น่าตกใจเกิดขึ้นเหมือนกัน - -

คือเข้าห้องน้ำอยู่ดีๆ มันเป็นห้องน้ำแบบเดี่ยวๆ มีโถฉี่สำหรับผู้ชาย 1 กับ แบบชักโครกหนึ่งในห้องนั้น ไอ้เราก็เข้าไปก่อน แล้วก็ล็อกแต่ล็อกไม่ดี ขณะที่กำลังฉี่อยู่นั้น ก็มีชาวจีน

คนนึงเปิดเข้ามา คือมันล็อกไม่ดีไอ้นี่กระชากซะหลุดเลย พอมันเห็นเรา มันก็ขอโทษๆๆ แล้วก็ปิดประตู เราก็เออๆ ไม่เป็นไรไป(ไม่รู้มันฟังออกป่าว) ซักพัก 3 วินาทีต่อมา มันก็เปิดเข้ามาใหม่

แล้วก็พูดบ้าไรของมันไม่รู้(ฟังไม่ออกโว้ย)มายืนฉี่ข้างๆ T T นึกสภาพ ฉี่กันจะๆ แถมถอยไม่ได้ด้วย เพราะกะลังฉี่อยู่ - - เลยต้องผนึกพลังลมปราณเต็มที่ขับแรงดันเต็มสูบเสร็จภายในไม่กี่วินาที

แล้ววิ่งออกมา - - พอออกมาก็ตะโกนด่ามันว่า ไอ้....(ขอเซนเซอร์คิดเอาเองละกัน) - -เป็นประสบการณ์ไม่รู้ลืมจริงๆ

7st day: วันนี้เป็นวันที่น่าเบื่อที่สุดทำไมน่ะเหรือ เพราะนั่งรถตั้งแต่ 6 โมงเช้าถึง 6 โมงเย็นน่ะซี 12 ชั่วโมง นั่งจากจิวจ้ายโกวกลับเฉิงตู แล้วมันไม่ใช่ทางหลวงตรงๆสบายๆนะ แบบขึ้นเขาลงเขา โอยเวียนหัวสุดๆ แถมไกด์ก็ยังอุตส่าห์กลัวว่าจะเงียบเลยนั่งเล่าประวัติศาสตร์จีนว่ามีกี่ราชวงศ์ ไล่มาเลยตั้งแต่ เชียะ ซึ อะไรอีกจำไม่ได้แล้ว นั่งฟังไปก็เมาไปเหมือนกลับไปเรียนประวัติศาสตร์อีกครั้งเลย T T

แวะเข้าห้องน้ำไม่ต่ำกว่า 8 ครั้งตลอดการเดินทาง เพราะมันหนาวน่ะเลยเข้าห้องน้ำกันบ่อย บางที่ก็มีประตู บางที่ก็ไม่มีประตู บนรถมีโทรทัศน์สำหรับเปิดดูVCD ได้ ไ

อ้เราก็อุตส่าห์ส่งพี่ไปเลือกหนัง พี่กะลังจะหยิบghost rider ให้ ซักพักก็มีกระเทยคนนึงที่อยู่ทัวร์เดียวกันเดินมาหยิบ เรื่องปล้นนะยะเปิดเฉยเลย T T ไอ้เราเลยต้องต้องทนดูปล้นนะยะซะงั้นน่ะ  เป็นความรู้สึกที่เกินบรรยายจริงๆทำไมน่ะเหรอ เวียนหัวก็เวียนหัว อยากนอนก็นอนไม่หลับเพราะมันนอนมาเยอะมากแล้ว แถมยังต้องมาดูไอ้ปล้นนะยะนี่อีก แทบบ้าเลย พอถึงเมืองเฉิงตูก็ไปดูละครจินชา(นางเอกชื่อจิน พระเอกชื่อชา

เป็นละคร Song theater) ก่อนจะดูไกด์บอกว่า พระเอกหล่อมากหล่อกว่าไกด์ 5 เท่าเลย เลยคิดในใจเออทำไมไม่ชมนางเอกนะ ไกด์เป็นเกย์ป่าวหว่า แต่พอไปดูเลยถึงบางอ้อ ที่แท้นางเอกหน้าตา

งี้นี่เอง - - เอา dancer หลายสิบคน นั่นแทนยังดูดีกว่า แต่ก็นะ เสียงดีจริงๆ เพราะเวลาแสดงต้องร้องเพลงด้วย แสดงก็ดี โดยรวมก็โอเคนะ ใครไปก็อย่าลืมไปดูล่ะ

Last day : วันนี้ช่วงเช้าไปศาลเจ้าสามก๊ก ไอ้ไกด์นี่แม่นประวัติศาสตร์เป็นทุนอยู่แล้ว ก็สาธยายเต็มที่เห็นบอกว่าอ่านสามก๊กนับสิบรอบแล้วมั้ง - - ทั้งไทย จีน อังกฤษ อ่านหมดละสุดยอดเลย ไอ้เราอ่านรอบสองรอบ

ก็พอจะดูออกว่าใครเป็นใครเท่านั้นเอง - - ไม่ได้วิเคราะห์ว่านิสัยยังไง รบตอนไหนยังไงบ้างแบบไกด์หรอก เหอๆ ตอนบ่ายก็shop shop shop แม่ซื้อแหลกลาน ของมันถูกมาก แถมต่อได้สะใจจริงๆ

จาก 360 ต่อ เหลือ 80 น่ะเออ ให้มันรู้กันไปข้าง สุดท้ายก็ต้องมาปวดหัวเวลาเก็บของกลับ ยัดแล้วยัดอีก เอาไปสี่ใบ แต่ขากกลับกลับมา 14 มันแบ่งตัวไงของมันเนี่ยยยยยยยย อยู่สนามบินเฉิงตู คนไทยเยอะมาก

อย่างกับสุวรรณภูมิเลย มีแต่คนไทยทำไมน่ะเหรือ เพราะสามไฟต์จากสี่ไฟต์ที่กลับคืนนั้น (กลับเวลาไล่เลี่ยกันด้วย) มีแต่กลับเมืองไทยทั้งนั้นเลย เป็น high season อย่างแทนจริง

     จากนั้นก็กลับกรุงเทพ ลุ้นเกรด แทบบ้าเลยล่ะ  พอถึงบ้านก็นอนตายยยย เพราะง่วงสุดขีด วันรุ่งขึ้นก็ไปกินข้าวกับญาติๆแล้วก็กลับขอนแก่นตอนเย็นเอ้ออ เหนื่อยยย จริงๆๆๆๆ

 

   ผ่านไปแล้วสำหรับการสอบอันแสนสาหัสครั้งแรกในรั้วมหาลัย

โอย ยากแท้ โดยเฉพาะชีวะ ถามมาได้ ชื่อสไลด์ 10 สไดบฺ อุตส่าห์จำได้ 9

เลยไม่กล้าตอบ เพราะกลัวเรียงผิด ข้ามไปซักอันนึงนี่ตายแน่ๆ เฮ้อออ

เป็นอาทิตย์ที่ทรมานจริงๆ สอบ 7 วิชา  ทำไมเพื่อนๆอ่านหนังสือกันหนักแท้

เรายังนั่งเล่นวินนิ่งกับ ไอ้คอมโบโคล่อนโมโนโทนสับปะรด(เพิ่ม)  พี่น้อย(เอก) จ้ำม่ำ(จ้ำ) นะจ้ะ(นะ) อยู่เลย

ไม่อยากรู้คะแนนเลยจริงๆT T  แต่หลังจากสอบเสร็จก็เรียนต่อเลย คิดได้ยังไงเนี่ย พระเจ้า ยังไม่ได้พักเลยนะ

เลย ขอตั้งชื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ว่า Death week   เพราะใช้ชีวิตด้วยความทรมานอย่างจริงจัง เฮ่อ แต่ก็ได้พักแล้วล่ะ

   ก็ช่วงนี้เพื่อนบางคน ก็เครียดสำหรับผลการสอบ ที่เพิ่งรู้ไป แต่เอาน่าเพื่อนๆ ยังมีไฟนอล เมื่อวานไปแนะแนวน้องๆ

มีเพื่อนคนนึงกลับมาจากเรียนราม มันบอกว่า การที่คุณเรียนนิติธรรมศาสตร์หรือจุฬา ไม่ได้หมามความว่าคุณจะประสบ

 

  เหอๆไปแข่งหมากรุกสากลกีฬาเฟรชชี่มา

สัปดาห์ที่แล้ว จริงๆเล่นหมากรุกไทย แต่กระแดะ

เองล่ะชอบความท้าทาย ไปลงสากล จริงๆก็มีไอ้เพื่อน

บ้าสองคนมันจะลงด้วยล่ะ - - เซ็งเลย

รอบคัดเลือกเกือบตาย แพ้กระดานแรกเฉยเลย ด้วยความงงๆ

กระดานนี้เซ็งมาก เริ่มจากกระดานมันเอากระดานหมากฮอสมาเป้น

กระดานสำหรับเล่น เราจะเอากระดาน chess ไปเปลี่ยนก็ไม่ยอม

ตาลายมากกๆ เดินม้าไปให้กินฟรีซะงั้น แถมโดน checkmate

กลางกระดานอีก พี่กวินเดินมาเจอตอน โดนcheckmate พอดี

ทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ ประมาณว่า อะไร(วะ) - - รู้สึกผิดเหลือเกิน

การเล่นหมากรุกตอนแข่งนี่เป็นอะไรที่กดดันสุดๆ เหนื่อยกว่าเล่นกีฬาจริงๆอีก

เหงื่อจะแตก จะหายใจติดขัด เพราะคนมุงดูเพียบ - - (แล้วก็จะกระซิบกระซาบ

กันเวลาคุณเดินโง่ๆ ) กดดันอย่างแรง พอแพ้แล้วเคืองใจมาก เลยขอแข่ง

อีกซักกระดานเพื่อให้หายข้อข้องใจ ปรากฏว่าเล่นอีกสองกระดานก็ชนะซะงั้นน่ะ

ทำม้ายทำไม เวลาแข่งไม่ชนะอย่างนี้บ้างนะ - - จากนั้นเงื่อนไขการเข้ารอบ

ก็คือต้องชนะกระดานที่เหลือให้หมด! โอ ตายๆ แต่พอเจอกับวิทย์ และเกษตรก็

รู้สึกว่าเริ่มคุมสติได้ ชนะขาดนิดหน่อย แต่กระดานสุดท้ายกระดานชี้ชะตาดันเจอ

กับวิศวะเต็งหนึ่ง ไอ้นี่มันเล่นมาตั้งแต่เด็กชื่อคิง(ชื่อมันก็บ่งบอกแล้วว่าเล่นเป็นไหม)

หน้าตาออกแนวเอ๋อๆ อัจฉริยะหน่อยๆ น่ากลัวแท้ กว่าจะชนะมันได้ เกือบตายยยยย

เล่นเอาสมองแทบระเบิด เล่นไปชั่วโมงกว่าๆได้มั้ง จากนั้นก็รอบรอง เจอวิศวะมือสอง

(ไอ้ที่แล้วมาน่ะมือหนึ่ง) ไอ้นี่ก็เล่นรอบคอมเหลือเกิน เดินช้ามากกกกกกกก

ใจจะขาด แต่ก็ชนะ 2 กระดานต่อกันน่ะนะ ฟลุ๊คเหลือเกิน เขาเดินพลาดนิดหน่อยเหอๆ

รอบชิง ก็ชิงกับไอ้วิศวะมือหนึ่งคนเดิมอีกนั่นแหล่ะ(จะบ้าตาย)

ชิงกันตอน 4 ทุ่ม คนเริ่มกลับหมดแล้ว เสร็จตอน 5 ทุ่มกว่าๆ ตาแรก checkmate

มันกลางกระดาน เพราะมันไม่ยอม castle ซะเนิ่นๆ เลยจนง่ายๆ กระดานสองเล่นเอา

เกือบแย่ มันโจมตีหนักมาก เราอาศัยเคาเตอร์แอทแท็ก 555 ชนะแบบฟลุ๊กๆมากเลย

สุดท้ายก็ได้เหรียญทองอ่ะนะ รู้สึกคุ้มค่ากับการโดดสอบคอมไปแข่งจริงๆ 555

 

 และสุดท้ายก็ใครสนใจอยากเล่นก็เป็นคู่ซ้อมให้ได้นะ และดีใจสำหรับทุกเหรียญ

ที่เหล่าเพื่อนคณะแพทย์ทุกคนได้น้า

 

 

ไม่ได้มาอัพซะนาน เหอๆ

นี่ก็มาอยู่ขอนแก่นหลายวันแล้ว เมือวานก็เพิ่ง

ไปเข้าค่ายรับน้องมา เป็นประสบการณ์

ที่ดีจริงๆ นี่ก็เพิ่งจะได้เล่นเน็ตในคอมนี่หล่ะ

ก่อนหน้านี้ออนบนมือถือมาตลอด เพราะ

พี่ไม่ยอมไปจ่ายตังค่าเน็ตแลนของคอนโด

ค่าโทรศัพท์ก็ไม่ได้จ่าย - - แล้วก็โง่มานาน

เพิ่งรู้ว่าจะต่อเน็ตผ่านมือถือ ไม่ยากเลย (จะบอกว่า

เพิ่งเห็นที่set ค่า ให้เล่นได้ แค่กดติ๊กเดียวก็เล่นได้

ตั้งนานแล้ว T T ) เซ็งจริงๆ

 พูดถึงรับน้องก็ดีนะได้เพื่อนใหม่เยอะ แต่กว่าจะจบ 6

ปีก็คง รู้จักกันเยอะขึ้นล่ะ ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน

(สำหรับเพื่อนๆที่แวะเวียนเข้ามาอ่านเรื่องไร้สาระของผม)

ไว้คราวหน้าจะมาเล่าให้ฟัง ตอนนี้ออนผ่านดาวเทียม

เปลืองขนาดหนัก T T

 สุดท้ายก็โชคดีนะเพื่อนเก่าทุกคนขอไว้เจอกันใหม่

 และก็ยินดีที่ได้รู้จักนะเพื่อนๆคณะแพทย์ทกคน^ ^

   และแล้วก็ได้ดูสมใจอยาก หลังจากโดนเผด็จการดูเรื่องมะหมาสี่ขาไปเมื่อวันก่อน

เมื่อคืนเลยรวมหัวกับพี่ เผด็จการบ้างชวนทั้งครอบครัวไปดู เรื่อง 23! เฮ้!

ตอนแรกก็นึกว่าเป็นหนังแนวแก้ไขปริศนาไรเทือกนั้น ที่ไหนได้เป็นหนังเกี่ยวกับ

อาถรรพ์เลข 23ซะงั้น - - ต้องดูจนจบเรื่องถึงจะเพิ่งเข้าใจ หลังจากดูจบ พ่อบอก

ไม่น่าชวนมาดูเลย ไม่สนุกเลย-  -  คุณย่ายิ่งหนักเลย..เป็นหนังที่ดูไม่รู้เรื่องที่สุด

ตั้งแต่ดูมา แต่โดยส่วนตัวแล้วใช้ได้เลยนะ ไปดูๆ สำหรับคนที่ว่างๆไม่มีอะไรจำจริงๆ

ดูเสร็จแล้วจะบ้าอยู่พักหนึ่งเจอเลขอะไร ก็จะพยายามแปลงให้ได้ 23 ซะงั้นน่ะ 555

  ส่วนวันนี้ไปประเดิมกินข้าวกลางวันที่ Black Canyou มา อืม...ก็ใช้ได้นะ

แต่อาหารได้ช้าไปหน่อย สงสัยเพิ่งเปิดระบบเลยไม่ค่อยดีเท่าที่ควรมั้ง จากนั้น

ตอนบ่ายก็นึกว่าจะได้นั่งเล่นหมากรุกไม่ก็เล่นเกม ที่ไหนได้พ่อชวนไปบริษัทหลักทรัพย์

(อย่าเพิ่งตกใจไม่ได้ไปเล่นหุ้น- -)ไอ้เราไม่เคยไปซักทีเลยไปซะหน่อย

โอไปมาแล้วรู้สึกเห็นโลกมากขึ้นจริงๆ - - ยิ่งทียิ่งอยากเรียนเศรษฐศาสตร์ T T

 ฟังเขาบรรยายเกี่ยวกับพวกตลาดการลงทุนยิ่งอยากเรียน

คงจะสนุกแฮะ แต่ก็เสี่ยงในอีกแง่นึง เลยขอนิตยสารเขามาเพียบเลยกะอ่านฆ่าเวลา

ยามว่างๆ ยิ่งอ่านยิ่งเสียดายที่ไม่ได้ กพ. อยากเรียนแฮะ

 

สำหรับคนที่ยังไม่รู้จะเรียนอะไร

ก็แนะนำนะครับ หากคุณเป็นผู้ที่ชอบการบริหารจัดการและวิเคราะห์เก่งๆหน่อย เศรษฐศาสตร์

น่าจะเป็นแนวทางที่ดีแนวหนึ่งสำหรับคุณ ^^ โอเค...บ่นไปก็ไม่ได้เรียนแล้วล่ะ แพทย์ก็

แพทย์ไปแล้ว ไว้ไปเรียนเอาตอนจบหมอก่อนละกัน สู้ตาย!  

 อาฮะ วันนี้วันสงกรานต์วันสุดท้าย รู้สึกว่าจะไม่ได้เล่นน้ำมาก็ 2 ปีแล้ว

เล่นครั้งล่าสุดกับพวกปอล ตอนม.4 ม.5 ก็ไปเที่ยว ม.6นี่ขี้เกียจไงไม่รู้

พ่อบอกไม่ให้เล่นก็ไม่ตื้อล่ะ - - ไม่เล่นก็ไม่เล่น ชีวิตที่อยู่บ้านก็เลย...

น่าเบื่อมากๆ เช้าๆมาก็โดนพ่อลากออกจากเตียงถ้าไม่ตื่น - - จากนั้นก็เล่นเกม

ไม่ก็นอนต่อ บ่ายๆมาก็เล่นหมากรุกกับพ่อ เย็นมาก็เล่นเกมอีก ตกดึกหน่อยก็

เล่นเอ็ม เล่นเสร็จ ก็เล่นเกม จากนั้นก็นอน โอ...ชีวิตฉัน นาร๊ายณ์ นารายณ์ - -

แต่ก็มีกิจกรรมพิเศษบ้างอยู่แฮะ ไปดู มะหมา4 ขามาล่ะ ใช้ได้ๆ แต่จิงๆอยากดู

23 มากกว่า เลขนี่เลขโปรดเลยแฮะ - - อยากดูว่ามันเป็นไงบ้าง เผื่อจะเจอเอง

เหอๆ จากนั้นก็ไม่มีไรแล้ว โธ่ ไร้สีสันจริงๆชีวิต จะมีก็แค่เตะบอลเมื่อตอนเย็นนี้กับพี่

มันสุดๆไปเลย เตะกับชั่วโมงครึ่ง ตายกันไปข้างนึง (21.30-23.00) ได้ระบาย

ไอ้พวกที่กินเยอะๆมาตลอดบ้างก็ดีเหมือนกันแฮะ^^

สุดท้ายก็ ขอโทษอีกทีที่ไม่ได้ไปเล่นน้ำ

กับทุกคนได้นะ ไว้โอกาสหน้า หวังว่าคงจะสนุกมันส์สุดเหวี่ยง และปลอดภัยกันทุกคนนะ

รักษาสุขภาพด้วย (ขอโทษด้วยวันนี้ที่ไม่ได้ไป meeting)

เฮ้อ ช่วงนี้ทำไมมีแต่อะไรเศร้าๆ น่าเสียดายมาให้รู้นะ

เริ่มจากคะแนนก็ถึงศิริราช แต่ดันใจไม่กล้าพอจะสละสิทธิ์ เสียดายจริงๆ T T

ต่อไปอีก พี่อุตส่าห์เอาเกมมาให้เล่นแก้เซ็งตั้ง 5 เกม เล่นได้เกมเดียวซะงั้น

การ์ดจอไม่พอ ต่อมาก็อีกตอนแรกจะได้ไปเที่ยวเกาะช้าง จู่ๆพ่อก็บอกว่าไม่ให้ไปซะงั้นเฮ้ออ

แล้วบอกว่าจะได้ไปเที่ยวจีน ช่วงสงกรานต์ อุตส่าห์นั่งรถไปกรุงเทพไปทำ

passport ใหม่ ทำเสร็จก็บอกว่าไม่ได้ไปแล้วซะงั้น อืม ดีจริงๆ

เอามือถือไปเปลี่ยนฟิล์มกันรอยที่กรุงเทพ ทำไปทำมา ต้องเสียค่ากรอบไปอีก 1000 นึง

ช่วงนี้ซวยจริงๆเลย นี่ยังไม่นับ อาร์เซนอลโดน ถล่ม 4-1 เมื่อเสาร์ที่แล้ว เฮ้ออ

ตั้งแต่วันนั้นมา โดนหยามเหยียบขนาดหนัก ครูอ้นนี่รายแรกเลย แข่งเสร็นปุ๊ปโทรมาปั๊ป เอาเข้าไปชีวิต!

จะวันเกิดอยู่แล้ว ทำไมไม่มีเรื่องดีๆเลยนะ พรุ่งนี้ประกาศโอเน็ต ดูจากดวงชะตาช่วงนี้แล้ว

คงจะตกอับน่าดู T T เฮ้ออ เศร้า เซ็ง ทำไมชีวิตมันเป็นอย่างนี้นะ อยู่บ้านก็น่าเบื่อจริงๆเล้ย!!

 

สุดท้ายนี้ วันเกิดข้าพเจ้า ใครที่ไม่ได้ไปเที่ยวก็บอกกันนะ จะเลี้ยงๆ - - จะเหลือซักกี่คนล่ะเนี่ย

แล้วก็ สำหรับคนที่ไปเที่ยว ก็ขอให้เดินทางโดนสวัสดิภาพ ได้ข่าวว่าออกเที่ยงคืน เท่าที่ไปเที่ยวมา

ไม่เคยมีครั้งไหนออกตอนเที่ยงคืนเลย นับว่าบ้าเลือดมาก ยังไงๆก็โชคดีนะ เที่ยวให้สนุกนะทุกคน เที่ยวเผื่อด้วยล่ะ!

เฮ้อ และแล้วก็มาอยู่ในช่วงวันที่ต้องตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
อีกไม่กี่วันก็เส้นตายแล้ว พ่อก็บอกว่าเอาขอนแก่นไปเหอะ

มาคำนวณๆดูแล้วมีคนได้คะแนนวิชาเฉพาะแพทย์มากกว่า

900 กว่าคน เฮ้อแถมข้อสอบก็ยาก ไม่มั่นใจแบบนี้ใครจะ

กล้าสละสิทธิ์กัน - -  เอาน่ะ ช่างมัน...

ช่วงนี้ชีวิตน่าเบื่อจริงๆ นอนตื่นเที่ยงมาหลายวันแล้ว

อยู่บ้านก็เล่นแต่เกม จะมีประโยชน์หน่อยก็คือไปวิ่งหนองประจักษ์

กับอ่านสามก๊กนี่แหล่ะ สามก๊กนี่ก็อ่านหลายต่อหลายรอบแล้วไม่

จบซักกะที ถ้าใครอ่านสามก๊กแล้วจำได้หมดว่าใครเป็นใครนี่ยอม

กราบเลย - -  เกมก็เล่นจบไปหลายต่อหลายเกมแล้วเฮ้อ

สงสัยต้องหาเรียนอะไรได้แล้วมั้งเนี่ย - -  ใครที่มีเรียนอะไรแล้ว

อยากหาเพื่อนไปเรียนด้วย แนะนำด้วยนะครับ ^^

ป.ล. ขอให้สนุกกับปิดเทอมครั้งสุดท้ายนี้นะครับทุกคน!

   จบไปแล้วสำหรับงานอำลาเมื่อคืนวันที่ 8 มีนาคม 2550

ถ้าจะพูดก็พูดนะ 3 ปีนี่ ก็เท่ากับหนึ่งอาทิตย์คูณ 52 คูณ 3 อีกรอบโดยประมาณ

อาทิตย์หนึ่งบางครั้งก็นานจริงๆ แต่3ปีนี้รู้สึกได้เลยว่าเร็วมากๆ

 

.....เหมือนเมื่อวานกำลังนั่งสอบปลายภาค ม.5

.....เหมือนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วกำลังนั่งทำอุปกรณ์กีฬาสี

.....เหมือนว่าเดือนที่แล้วกำลังนั่งปั่นงานก่อนจบม.4

.....เหมือนว่าปีที่แล้วเห็นหน้าเพื่อนๆหลายๆคนเป็นครั้งแรก

 

   แต่เมื่อคืนเพราะชีวิตคือการจากลา ทุกคนต่างมีทางต้องเดิน

ทุกคนต่างมีความฝัน ทุกคนต่างต้องไขว่คว้า ทำให้แม้ทุกคนจะอยาก

อยู่ด้วยกันอีกนานๆ ก็คงทำไม่ได้ สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือ

 

 

 

 ถึงแม้จะเพียงแค่หนึ่งวัน หนึ่งวินาที แต่หากเป็นควาทรงจำที่ดีแล้ว ก็มีค่าเสมอ ดังนั้นโปรดจดจำทุกๆเรื่องราวนั้นไว้

เก็บไว้เวลาที่เหงา เก็บไว้เวลาที่ว้าเหว่ เก็บไว้เวลาที่ขาดกำลังใจ เก็บไว้เพื่อให้นึกถึงกัน

 

 เวลาคือสิ่งที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่สิ่งที่จะคงอยู่คือมิตรภาพของเรา

 

  โดยส่วนตัวแล้วเมื่อคืนเป็นงานที่สนุกสุดเหวี่ยงมากที่สุดงานหนึ่งในชีวิต

ได้เห็นเพื่อนๆพร้อมหน้าพร้อมตากัน เพื่อนๆทุกคนแต่งตัวได้สุดๆจริงๆนะ ขอชมจากใจ ^^

 

   แต่สิ่งที่มีค่ามากกว่ารูปถ่ายทั้งปวง ความสนุกสนานที่มี คือ ความผูกพันที่เรามีให้กัน

การสัมผัสมือ การโอบกอด ที่แทนคำมั่นสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกัน จะเดินเคียงข้างกัน

แม้ว่าจะทุกข์ จะสุข จะใกล้ จะไกล ...

 

   สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนโชคดีกับเส้นทางชีวิตของตนเอง

ยากูซ่าคนนี้เชื่อมั่นว่าเพื่อนๆทุกคน มีความสามารถและความกล้าหาญพอที่จะเอาชนะอุปสรรคทุกสิ่งได้

และเมื่อใดที่ใครต้องการความช่วยเหลือ โปรดจงบอกมา

 

 

ผมคนนี้จะคอยช่วยอยู่เสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม! Good luck ขอให้ทุกคนเดินทางไปตามถนนแต่ละคนโดยสวัสดิภาพ

 

ป.ล.วันนี้แต่งเศร้ามากขอโทษด้วยจริงๆนะ - -

 

 

 

และแล้วก็ผ่านไปสำหรับข้อสอบเอเน็ต อันแสนโหดร้าย

กะไปฟันคณิตวิทย์อังกฤษ ดั้นโดนมันหันกลับมาเอา

มีดสปาตาร์สับเละเป็นหมูสับเลย คณิตนี่เจ็บใจจริงๆ ผิดโง่ๆ

ไป4-5 ข้อแล้ว มันรีบนี่หว่าให้ทำไงฟะ ข้อสอบเยอะงี้ให้เวลา

2ชั่วโมง บ้ารึเปล่า(วะ) อังกฤษนี่ passage ก็อ่านไม่รู้เรื่อง

อ่านไปครึ่งเรื่อง เหมือนกำลังเดินอยู่ในอากาศ เหมือนกำลัง

ฝันไป วิทย์นี่ทำได้แต่ฟิสิกส์ ชีวะก็เดาเรียบ เคมีก็ทำไม่ทัน

เฮ้อจะรอดมั้ยเนี่ย ทีนี้สิ่งที่ยากสุดๆหลังจากสอบเสร็จก็คือ

การตัดสินใจสำหรับอนาคต ภาพที่จะเห็นว่าตัวเองไม่ได้อะไรเลย

มันก็มาคอยหลอกหลอนซะทุกคืนก่อนนอนเหมือนยาก่อนนอน

ยิ่งตอนทำคณิตนี่ช็อตไปประมาณ 5 นาทีแบบคิดอะไรไม่ออก

รู้สึกว่าท้อแท้สุดๆ และก็มีความคิดนึงดังในหัว ไม่รู้ดังมาจากไหน

ว่า "เอ...จริงๆเรียนขอนแก่นก็ดีเหมือนกันนะ" ดังอยู่หลายวิเลย

และแล้ว น้ำเสียงครูอ้นก็ลอยมาบอกว่า "เพื่อนครูคนนึงนะเก่งมากๆ

แต่ตอนเข้าห้องสอบมันช็อต ทำไรไม่ถูก เลยเอนท์ไม่ติด" แค่นั้นแหล่ะ

สติสตางค์กลับมาครบสมบูรณ์เลย มาหลอกหลอนกันได้ถูกที่ถูกเวลา

สมเป็นครูอ้นจริงๆ ช่วงเวลาที่เหลือก่อนหมดเวลาสละสิทธิ์นี่คงนอน

คิดทบทวนแล้วทบทวนอีกล่ะ จะตัดสินใจยังไงก็คงจะมากล่าวขานกันอีกทีนะ

 

ป.ล. ขอขอบคุณที่ฟังคำบ่นของข้าพเจ้าจนถึงบัดนี้ แต่จะเป็นการตัดสินใจอันยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่งในชีวิตแน่นอน!

ความสนุกเมื่อวันวาน เหมือนผ่านมาเพียงหายใจ

ความสุขที่ผ่านไป ยังสดใสทุกคืนวัน

 

 สำหรับใครที่แวะเข้ามาอ่าน blog นี่ขอให้ เขียน comment อำลากันทุกคนนะ ^^

การพบเพื่อจาก ดูจะเป็นสัจธรรมอย่างแท้จริง 6 ปี ในอุดรพิทย์นี้มีเรื่องต่างๆมากมาย

ทั้งสุข สนุก มัน ฮา โหด เศร้า เคล้าน้ำตา มีทุกรส

 เมื่อวานเป็นวันแห่งการอำลา อืม เห็นทำกันทุกปี ตอนอยู่มอื่นที่ไม่ใช่ ม.6

รู้สึกว่า เมื่อไหร่จะเลิกซะทีนะ ร้อน แต่เมื่อวาน ความรู้สึกมันบดบังความร้อนไปหมด

ก็ขอขอบคุณของขวัญอำลาทุกชิ้น จากทุกคน ทั้งเพื่อนๆ6/4 เพื่อนๆต่างห้อง น้องๆ พี่ๆ

ขอบคุณที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมานาน ขอบคุณอาจารย์ที่ให้ความรู้และอบรมสั่งสอน

ขอบคุณเพื่อนๆต่างสถาบันที่แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่มิตรภาพก็ไม่เคยลืมเลือน

ขอบคุณอุดรพิทย์ที่ให้ประสบการณ์ดีเหล่าๆนี ขอบคุณจริงๆ

  ต่อไปแก พวกไอ้เติ้ล ชาย ปอล คิว โจ้ ต้น ตง วัฒน์ อู้ดดี้ แม็กน้อย พวกแกคงจะไม่ได้มาบ้าน

ศศิประภาหลังนี้บ่อยๆแล้ว มันคงจะคิดถึงพวกแกอยู่นะ เหอๆ แต่ว่างๆปิดเทอม มาเล่นกันได้

เสมอ จะบอกว่าที่ทำเป็น ไม่อยากให้พวกแกไปบ้านน่ะ ก็บางวันเท่านั้นแหล่ะ บางวันที่ง่วง เพลีย

อยากนอน อยากอ่านหนังสือ ส่วนใหญ่มีพวกแกไปเล่นก็สนุกดีนะ

  สำหรับงานปาร์ตี้ครั้งต่อ ไป จะมาจัดก็ไม่ว่ากันหรอกกนะ ^^

สำหรับเพื่อนๆต่างโรงเรียน ใครจะมาอุดรมาพักที่บ้านกระผมได้คิดไม่แพง คืนละ 2000 555

 

สุดท้ายก็อยากให้ทุกๆคนจงโชคดีกับหนทางชีวิตที่ตัวเองจะก้าวเดินไป

รักษาสุขภาพด้วยล่ะ มีปัญหาอะไรมาปรึกษากันได้ ถ้าช่วยได้จะช่วย ถ้าช่วยไม่ได้ก็จะช่วย ! โชคดีนะ !!!

 

-เวลาที่คุณเศร้า โปรดจงนึกถึงเวลาที่สนุกที่ได้อยู่ด้วยกัน

 

-เวลาที่คุณสนุก โปรดจงนึกถึงเรื่องราวที่สนุกยิ่งกว่าที่ได้อยู่กัน

 

-เวลาที่คุณทุกข์ โปรดจงรู้ว่ามีหลายๆคนที่จะคอยพยุงคุณขึ้นจากความมืด

 

-เวลาที่คุณท้อแท้ โปรดจงรู้ว่ามีหลายร้อยกำลังใจจากใจเพื่อนๆส่งให้เสมอ

 

และเมื่อเวลาอันสมควรมาถึง ชะตาฟ้าลิขิตจะนำพาเรามาเจอกันอีกแน่นอน

 

 แม้จะไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า แต่คำว่ามิตรภาพจะคงอยู่ตลอดไป...

 

However the long time passes , I'll never forget you!

(ป.ล. อย่าลืม commentนะ)

 

 

 ช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตจริงๆ อีก 22วันสอบโอเน็ต และตอนนี้กำลังนั่งปั่นเฟรนชิบอยู่

ประเสริฐโดยแท้ เดือนนี้จะเป็นเดือนที่คุณภาพชีวิตแย่ที่สุดแล้ว นอนตี 2 ตื่น 7 โมงไปเรียนทุกวัน

ทำงี้ตลอดปีนี่หน้าแก่ขนาดหนักกว่านนี้แน่ๆ(คิดเอาว่าตอนนี้ก็แก่มากแล้ว) การเขียนเฟรนชิบเป็นสิ่ง

หนึ่งที่เกลียดมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ไม่ใช่ว่าเพราะมันเสียเวลานาน แต่เป็นเพราะมันจะทำให้นึกถึงอดีต

ที่ผ่านมา แล้วก็จะใจหายทุกครั้งที่ต้องจากเพื่อนๆไป และภาพเหล่านั้นจะเหลือเพียงความทรงจำที่

ส่องอยู่ที่ปลายอุโมงค์(คมมั้ย?) เหอๆ เอาน่ะการพบก็เพื่อจาก เป็นสัจธรรมอยู่แล้ว หวังว่าจะได้มา

อยู่รวมกับทุกคนอีก บ่อยๆนะ

 ช่วงนี้ก็ขอให้ทุกคนอ่านหนังสือนะ ใครติดแล้วก็เหมือนกัน อ่านด้วยๆ เพราะมันสอบครั้งเดียวในชีวิต

สำหรับใครที่อยากเรียนที่ไหนก็ ขอให้ขยันมากๆ อย่าแพ้อากาศน่านอนนี้ แล้วก็สู้ต่อไป ความสำเร็จ

อยู่ไม่ไกลหรอกกกก 

 ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะคน ! สู้ต่อไป!!!

     วันนี้วันปีใหม่ แต่ดั้นได้กลับมาอุดรแล้วซะงั้น - - เพิ่งลงเครื่องมาสดๆร้อนๆ

ตื่นตีสาม ไปขึ้นเครื่องสุวรรณภูมิหวาดเสียวไงก็ไม่รู้ กลัวๆมันไปวางระเบิดอยู่นะเนี่ย

ดีนะรอดมาได้ สงสัยจังว่าพวกไหนที่ทำแบบนี้ เลวได้ใจมากๆ  เมื่อคืนก็นอนตีหนึ่งกว่าจะส่ง

sms ให้ทุกคนเสร็จ(ถ้าใครไม่ได้รับก็ขอโทษด้วยนะครับ - - ) ไหนจะตื่นขึ้นมาดูว่าใครส่ง

มาให้อีกล่ะ สอง สามคนแรกก็ตื่นมาดูนะ แต่หลังจากนั้นขี้เกียจแล้วนอนดีกว่า

      สำหรับปีเก่าที่ผ่านไปเร็วเหมือนฝัน จำได้ว่าปีที่แล้วๆยังนั่งเล่นวินนิ่งกับพี่ที่ห้องนอนที่

กรุงเทพอยู่เลยปีนี้มานั่งเล่นไพ่แทน 555+ ปีที่ผ่านมาโดยรวมก็ถือว่าดีนะ อาจจะมีผิดหวัง

เล็กน้อยในบางโอกาส บางครั้ง แต่ก็เนี่ยล่ะชีวิต สำหรับเคาท์ดาวน์ก็คงนั่งเคาท์ดาวน์กับพี่

ในห้องนอนนี่ล่ะ (มีคนนึงแอบหลับก่อนด้วย - - )

      สำหรับปีใหม่ก็คงจะเริ่มกับสิ่งใหม่ๆ เริ่มจากเคลียร์การบ้านก่อนเลย ค้างมาหลายวิชามาก

แล้ว ไหนจะต้องตัดสินใจว่าเอาไงดีกับชีวิตดีว่าจะเรียนที่ไหน - - เฮ้อออออออออออออออ

      สำหรับทุกคนที่ยังมีภาระในชีวิตอยู่ก็ขอให้สู้ต่อไป ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานอย่าไปเครียด

มีความสุขกับมันให้มากๆในปีหมูนี้ คิดสิ่งใดให้ได้สิ่งนั้น สมหวังในนานานับประการ แล้วก็

รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ สำหรับช่วงนี้ใครอยู่ที่ กรุงเทพก็อย่าพยายามไปห้างใหญ่ๆ เดิน

ใกล้ๆถังขยะหรือกระเป๋าที่ไม่มีเจ้าของล่ะ ระวังเนื้อรักษาตัวดีๆนะครับ ^^

      สำหรับปีหน้าจะเป็นยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน จะอยู่ที่ไหน อย่างไร ก็ไม่ทราบ อะไรจะเป็นไป

ก็ช่วยไม่ได้ อีก 365 วันคงจะกลับมาอ่าน Space นี้อีกครั้งหนึ่งแล้วหวนนึกถึงวันเก่าๆ ความหลัง

ความทรงจำที่ผ่านมาและผ่านไปในชีวิต และจะจดจำสิ่งเหล่านั้นไว้ในใจตลอดไป...

 

 ดูมาแล้วล่ะ สนุกมากๆ เรื่องนี้น่าจดจำเรื่องนึงเลย ดูแล้วๆ ดุจดาวก็คล้ายๆน้องผิงจริงๆ
สนับสนุน ทฤษฏีของคิวนะครับ ความจริงดูมาได้อาทิตย์นึงแล้วแต่เพิ่งมาบ่นเอาวันนี้ เหอๆ

แต่จบไม่ค่อยสวยหรูเท่าไหร่ น่าจะไปนะ เฮ้อ (เป็นข้าน้อยไปแล้ววววว) เสียดายแทน
  วันนี้เรียน รด เหนื่อยจริงๆ ได้ไปลุยน้ำลุยโคลน เฮ้อ เป็นโรคฉี่หนูมาล่ะก็มีเรื่องแน่ๆ 0 0

โอเคได้เวลาไปอ่านหนังสือต่อแล้วมั้งอู้มามากพอแล้ว -- -0....

         เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เป็นไข้เลย - - แต่สันนิษฐานว่าน่าจะติดจากคนอื่น + นอนไม่พอมากกว่า
พูดถึงอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย(Season changes)  อยากดูมากๆเลย อิจฉาคนที่ดูแล้วจัง เห็นโปสเตอร์มีคนนึงหน้าตาคล้ายๆน้องผิงเลย

ยิ่งอยากดูเข้าไปใหญ่ ดูซิว่าจะเหมือนแค่ไหนกันนะ ตอนนี้ก็ใกล้สอบแล้ว เฮ้อ ไม่ค่อยมีอะไรในหัวเลย สอบโควต้า

อะไรก็ดูจะวุ่นวายไปหมด ไม่เข้าใจว่ารัฐบาลจะเอาอะไรกับชีวิตเรากันนะกันหนานะ
        เดี๋ยวก็ปิดเทอมแล้วยังไม่ได้วางแผนอะไรเลย เฮ้อ ชีวิตข้าน้อยจะเป็นไงกันนะ พรุ่งนี้ก็มีเพื่อนๆไปสอบ

smart one กัน เอาเป็นว่าโชคดีละกันนะ

ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ปวดหัว ไอมากๆ อยากนอนแล้ว นอนดีกว่า......

 

เมื่อวานไปงานเลี้ยงอำลาเกดมา...เกดจะไปอเมริกา

เศร้าดี สนุกด้วย จำไม่ได้ว่ารู้จักเกดมากี่ปีแล้วอย่างน้อยๆก็ 6 ปี

ไปอยู่นั่นก็รักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าลืมออนเอ็มด้วยจะได้คุยกัน

โชคดีๆ (หวังว่าเกดคงได้อ่าน)

    ช่วงนี้คำว่าโค้งสุดท้าย ได้ยินบ่อยจริงๆ ทั้งในทีวี ไหนจะพ่อจะพูดกรอกหูทุกครั้งที่เจอกัน - -

แต่เป็นโค้งสุดท้าย คนละความหมาย  อันนึงแข่งขันฟุตบอล แต่อีกอันคือเวลาอ่านหนังสือ อ้ากกกก

กดดันกันจัง --  ช่วงนี้ทำตัวไร้สาระได้ที่จริงๆ หนังสือหนังหาไม่ค่อยได้อ่านเล้ยยยย ตายแน่ตู

หลังจากสอบ สสวท รู้สึกท้อใจอย่างแรง - - ไม่น่าไปสอบเล้ยยย กำลังใจหายหมด เฮ้อออ

   เอาเหอะวันนี้รอดูบอล เชียร์ โปรตุเกส ดีกว่า เหอะๆ แต่คงต้องตื่นมาดูไม่งั้นพรุ่งนี้ไปเรียนแบบเป็นศพแหงๆ

เฮ้อ ใกล้จบ ม.6 แล้วซิ ภาพเก่าๆ ช่วงนี้ลอยไปลอยมาในหัว นึกแล้วก็ขำ เหอะๆ ถึงวันนั้นจริงคนเศร้ามากแน่ๆเลย

เอาเหอะ ฝากไว้สำหรับ เพื่อนๆทุกคน บอกไว้ก่อนเลย ถ้าจากกันไปแล้ว ได้เจอกันที่ไหนที่หนึ่งอีก อย่าลืมทักกันบ้าง

ไม่ใช่ทำเป็นไม่รู้จัก เหอๆ สำหรับข้าน้อย บ้านคงจะสงบเงียบลงนิดหน่อย คงเหงาเหมือนกัน หากใครมีปัญหาไรถามได้

ปรึกษาได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่อง เงิน!!!!

   ช่างเป็นอาทิตย์ที่ไร้สาระเสียนี่กระไร นอนก็นอนตี1ครึ่งทุกวัน หนังสือหนังหาไม่ได้อ่าน

เนื่องจากต้องมานั่งซ้อมละคร ซ้อมแล้วซ้อมเล่า ตั้งแต่วันจันทร์ แต่ก็ไม่ได้อะไรซั้กอย่าง

วันนี้เป็นคืนสุดท้าย พรุ่งนีก็แสดงเฮ้อ จะรอดมั้ยเนี่ยยยย ตอนนี้ส่วนนึงก็นั่งเล่น ส่วนนึงทำการบ้านของตัวเอง

ส่วนนึงก็นั่งทำงาน ส่วนนึงก็เตรียมบท ส่วนนึงก็ระบายสี ส่วนนึงก็นั่งอู้เล่นคอมอยู่นี่แหล่ะ!!! ตายแหง

    พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของไทยและของโลก เหอะๆ เจ๋งดีแฮะ บังเอิญมาตรงกันได้ไง

ตอนนี้หลายๆคนทุกซอกมุมทั่วราชอาณาจักรไทยคงกำลังเตรียมงานเทิดพระเกียรติอยู่

ความจริงก็ไม่ได้ต่อต้านการกระทำอะไรหรอกนะ แต่ถ้าจะให้ดีแทนที่จะมานั่งเฉลิมฉลองกัน

สู้มาทำความดีเพื่อในหลวงซักหน่อยไม่ดีเหรอ อย่างไม่ทิ้งขยะเรี่ยราด ไม่โกงกิน ไม่ทะเลาะ

สามัคคีกัน ขยันทำมาหากิน ขยันสอน ขยันเรียน มีความตั้งใจในสิทธิ์และหน้าที่ที่แต่ละคนได้รับ

ในหลวงคงจะมีความสุขกว่าถ้าประชาชนทุกคนทำอย่างนั้น แต่อย่างว่านะก็เป็นไปไม่ได้..- -

ช่างเหอะๆ คุยเรื่องแบบนี้แล้วเครียดยังไงไม่รู้ รู้แต่พรุ่งนี้หยุด Yess!!! รู้สึกดีจริงๆ ช่วงนี้เรียนหนักดี

ร้อนก็ร้อน แถมกิจกรรมก็เยอะแยะ อะไรไม่รู้มั่วซั่วไปหมด เมื่อไหร่การศึกษาไทยจะพัฒนามีระบบ

มีแนวคิดกว่านี้นะ - - เฮ้ออ(วกกลับสู่เรื่องเครียดอีกครั้ง)

 แต่!! พรุ่งนี้มีสิ่งดีอย่างคือ ฟุตบอลโลกเริ่มขึ้นแล้ว ใครที่หลงเข้ามาอ่าน space อันไร้สาระของข้าพเจ้าก็

comment บอกกันหน่อยนะว่าเชียร์ทีมอะไรกันบ้างในฟุตบอลโลกครั้งนี้ ข้าน้อยโดยส่วนตัวเชียร์ ฮอลแลนด์

กับอาเจนตินา แต่โดนอาจารย์อ้นบังคับเชียร์เยอรมันอีกทีมด้วย(อาจารย์แกไม่มีเพื่อนเชียร์ โดนพวกนักเรียนรุมเละ

เพราะว่าชาวบ้านเขาเชียร์อังกฤษกัน99%) ไม่รู้ทำไมต้องเชียร์อังกฤษกันด้วย = = แต่ถ้าจะให้เดาแชมป์โลกปีนี้ขอเดาว่า

SPAIN  ไม่ใช่เพราะว่ามันเล่นดีหรอกนะ แต่ดูๆแล้วดวงปีนี้สเปนมาแรงมากๆ ปีนี้สเปนได้แชมป์ตั้งหลายอย่างอาทิเช่น

UEFA CHAMPION LEAUGE ------ Barcelona (Spain) อันนี้เจ็บใจโคตรๆอาร์เซนอลข้าน้อย

UEFA CUP----- Sevilla (Spain)

Nascar Champion ---- Alonso (Spian)

Tennis ---Rafael Nadal defeat FedX

 ดูจากนี่แล้วมีความเป็นไปได้สูงมากๆที่ดวงมันจะเป็นแชมป์เหอๆ ยังไงก็เดาน่ะนะ ตกรอบแรกมาก็...เหอๆช่างมัน

เอาล่ะขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านสิ่งไร้สาระ 555+ อ่านหนังสือด้วยนะทุกคน

 เฮ้อ ช่วงน้หวัดกิน ติดจากกิ๊กแน่ๆเลย - -

นั่งเรียนข้างๆจามใส่ทั้งชั่วโมงไปติดได้ไง

เมื่อวานทำการบ้านเสร็จก็ 4 ทุ่ม ไปนอน

ตื่นมาดูบอล อาร์เซนอลพบบาร์ซ่า

ใครที่เคยเป็นหวัด(ใครไม่เคยเป็นบ้าง??)

คงเข้าใจสภาพว่าเวลานอน

จะรู้สึกดีมากๆ เวลาจะตื่นนี่ทรมานสุดๆ

ตื่นมา ตี 1 ครึ่ง ทันเวลาพอดี ...

จากนั้นก็ดูบอล จนจบประมาณตี 4

ด้วยสภาพที่บอบช้ำทางจิตใจอย่างรุนแรง

แพ้ 2-1 นำอยู่แท้ๆ 1-0 แต่โดนยิง 2 ลูก

รวดใน 5 นาที ในช่วง 15 นาทีสุดท้าย!!!

 หัวใจจะวายตายให้ได้ตอนนั้น คำว่าหัวใจสลายคงจะประมาณนี้ล่ะ

เข้าใจสภาพคนที่หมดหวังและเสียสติได้ดีเลย

ทนดูจนจบ 90 นาที สายตาตอนนั้นเหม่อลอยมาก

หาอะไรทำแก้ปวดร้าวทางจิตใจ นั่นคือการเล่นเกมวินนิ่ง

เล่นกับพี่ (ตอนตี4!! ) ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นแบบสุดๆ ก็อัดไปเลย

6-1 6-2 6-2 4-3 สะใจแบบสุดๆๆๆๆๆๆ

วันนี้ไปโรงเรียนก็ตามความคาดหมาย พวกแฟนผี ปีศาจ หงส์แดง สิงโตน้ำเงิน

ก็มารุมเร้ายำใหญ่ใส่สารพัด ตั้งแต่เช้ายันเย็น - - ชีวิต......

จากนี้ไปคงเลิกติดตามไปพักใหญ่ๆ เอาไว้ว่างๆก่อนค่อยติดตามละกัน

 

ป.ล. ขอบคุณที่มาอ่าน blog แล้วฟังคำพรรณนาถึงความเศร้าสลดของข้าพเจ้านะครับ