เฮ้อ และแล้วก็มาอยู่ในช่วงวันที่ต้องตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
อีกไม่กี่วันก็เส้นตายแล้ว พ่อก็บอกว่าเอาขอนแก่นไปเหอะ

มาคำนวณๆดูแล้วมีคนได้คะแนนวิชาเฉพาะแพทย์มากกว่า

900 กว่าคน เฮ้อแถมข้อสอบก็ยาก ไม่มั่นใจแบบนี้ใครจะ

กล้าสละสิทธิ์กัน - -  เอาน่ะ ช่างมัน...

ช่วงนี้ชีวิตน่าเบื่อจริงๆ นอนตื่นเที่ยงมาหลายวันแล้ว

อยู่บ้านก็เล่นแต่เกม จะมีประโยชน์หน่อยก็คือไปวิ่งหนองประจักษ์

กับอ่านสามก๊กนี่แหล่ะ สามก๊กนี่ก็อ่านหลายต่อหลายรอบแล้วไม่

จบซักกะที ถ้าใครอ่านสามก๊กแล้วจำได้หมดว่าใครเป็นใครนี่ยอม

กราบเลย - -  เกมก็เล่นจบไปหลายต่อหลายเกมแล้วเฮ้อ

สงสัยต้องหาเรียนอะไรได้แล้วมั้งเนี่ย - -  ใครที่มีเรียนอะไรแล้ว

อยากหาเพื่อนไปเรียนด้วย แนะนำด้วยนะครับ ^^

ป.ล. ขอให้สนุกกับปิดเทอมครั้งสุดท้ายนี้นะครับทุกคน!

   จบไปแล้วสำหรับงานอำลาเมื่อคืนวันที่ 8 มีนาคม 2550

ถ้าจะพูดก็พูดนะ 3 ปีนี่ ก็เท่ากับหนึ่งอาทิตย์คูณ 52 คูณ 3 อีกรอบโดยประมาณ

อาทิตย์หนึ่งบางครั้งก็นานจริงๆ แต่3ปีนี้รู้สึกได้เลยว่าเร็วมากๆ

 

.....เหมือนเมื่อวานกำลังนั่งสอบปลายภาค ม.5

.....เหมือนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วกำลังนั่งทำอุปกรณ์กีฬาสี

.....เหมือนว่าเดือนที่แล้วกำลังนั่งปั่นงานก่อนจบม.4

.....เหมือนว่าปีที่แล้วเห็นหน้าเพื่อนๆหลายๆคนเป็นครั้งแรก

 

   แต่เมื่อคืนเพราะชีวิตคือการจากลา ทุกคนต่างมีทางต้องเดิน

ทุกคนต่างมีความฝัน ทุกคนต่างต้องไขว่คว้า ทำให้แม้ทุกคนจะอยาก

อยู่ด้วยกันอีกนานๆ ก็คงทำไม่ได้ สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือ

 

 

 

 ถึงแม้จะเพียงแค่หนึ่งวัน หนึ่งวินาที แต่หากเป็นควาทรงจำที่ดีแล้ว ก็มีค่าเสมอ ดังนั้นโปรดจดจำทุกๆเรื่องราวนั้นไว้

เก็บไว้เวลาที่เหงา เก็บไว้เวลาที่ว้าเหว่ เก็บไว้เวลาที่ขาดกำลังใจ เก็บไว้เพื่อให้นึกถึงกัน

 

 เวลาคือสิ่งที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่สิ่งที่จะคงอยู่คือมิตรภาพของเรา

 

  โดยส่วนตัวแล้วเมื่อคืนเป็นงานที่สนุกสุดเหวี่ยงมากที่สุดงานหนึ่งในชีวิต

ได้เห็นเพื่อนๆพร้อมหน้าพร้อมตากัน เพื่อนๆทุกคนแต่งตัวได้สุดๆจริงๆนะ ขอชมจากใจ ^^

 

   แต่สิ่งที่มีค่ามากกว่ารูปถ่ายทั้งปวง ความสนุกสนานที่มี คือ ความผูกพันที่เรามีให้กัน

การสัมผัสมือ การโอบกอด ที่แทนคำมั่นสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกัน จะเดินเคียงข้างกัน

แม้ว่าจะทุกข์ จะสุข จะใกล้ จะไกล ...

 

   สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนโชคดีกับเส้นทางชีวิตของตนเอง

ยากูซ่าคนนี้เชื่อมั่นว่าเพื่อนๆทุกคน มีความสามารถและความกล้าหาญพอที่จะเอาชนะอุปสรรคทุกสิ่งได้

และเมื่อใดที่ใครต้องการความช่วยเหลือ โปรดจงบอกมา

 

 

ผมคนนี้จะคอยช่วยอยู่เสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม! Good luck ขอให้ทุกคนเดินทางไปตามถนนแต่ละคนโดยสวัสดิภาพ

 

ป.ล.วันนี้แต่งเศร้ามากขอโทษด้วยจริงๆนะ - -

 

 

 

และแล้วก็ผ่านไปสำหรับข้อสอบเอเน็ต อันแสนโหดร้าย

กะไปฟันคณิตวิทย์อังกฤษ ดั้นโดนมันหันกลับมาเอา

มีดสปาตาร์สับเละเป็นหมูสับเลย คณิตนี่เจ็บใจจริงๆ ผิดโง่ๆ

ไป4-5 ข้อแล้ว มันรีบนี่หว่าให้ทำไงฟะ ข้อสอบเยอะงี้ให้เวลา

2ชั่วโมง บ้ารึเปล่า(วะ) อังกฤษนี่ passage ก็อ่านไม่รู้เรื่อง

อ่านไปครึ่งเรื่อง เหมือนกำลังเดินอยู่ในอากาศ เหมือนกำลัง

ฝันไป วิทย์นี่ทำได้แต่ฟิสิกส์ ชีวะก็เดาเรียบ เคมีก็ทำไม่ทัน

เฮ้อจะรอดมั้ยเนี่ย ทีนี้สิ่งที่ยากสุดๆหลังจากสอบเสร็จก็คือ

การตัดสินใจสำหรับอนาคต ภาพที่จะเห็นว่าตัวเองไม่ได้อะไรเลย

มันก็มาคอยหลอกหลอนซะทุกคืนก่อนนอนเหมือนยาก่อนนอน

ยิ่งตอนทำคณิตนี่ช็อตไปประมาณ 5 นาทีแบบคิดอะไรไม่ออก

รู้สึกว่าท้อแท้สุดๆ และก็มีความคิดนึงดังในหัว ไม่รู้ดังมาจากไหน

ว่า "เอ...จริงๆเรียนขอนแก่นก็ดีเหมือนกันนะ" ดังอยู่หลายวิเลย

และแล้ว น้ำเสียงครูอ้นก็ลอยมาบอกว่า "เพื่อนครูคนนึงนะเก่งมากๆ

แต่ตอนเข้าห้องสอบมันช็อต ทำไรไม่ถูก เลยเอนท์ไม่ติด" แค่นั้นแหล่ะ

สติสตางค์กลับมาครบสมบูรณ์เลย มาหลอกหลอนกันได้ถูกที่ถูกเวลา

สมเป็นครูอ้นจริงๆ ช่วงเวลาที่เหลือก่อนหมดเวลาสละสิทธิ์นี่คงนอน

คิดทบทวนแล้วทบทวนอีกล่ะ จะตัดสินใจยังไงก็คงจะมากล่าวขานกันอีกทีนะ

 

ป.ล. ขอขอบคุณที่ฟังคำบ่นของข้าพเจ้าจนถึงบัดนี้ แต่จะเป็นการตัดสินใจอันยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่งในชีวิตแน่นอน!

ความสนุกเมื่อวันวาน เหมือนผ่านมาเพียงหายใจ

ความสุขที่ผ่านไป ยังสดใสทุกคืนวัน

 

 สำหรับใครที่แวะเข้ามาอ่าน blog นี่ขอให้ เขียน comment อำลากันทุกคนนะ ^^

การพบเพื่อจาก ดูจะเป็นสัจธรรมอย่างแท้จริง 6 ปี ในอุดรพิทย์นี้มีเรื่องต่างๆมากมาย

ทั้งสุข สนุก มัน ฮา โหด เศร้า เคล้าน้ำตา มีทุกรส

 เมื่อวานเป็นวันแห่งการอำลา อืม เห็นทำกันทุกปี ตอนอยู่มอื่นที่ไม่ใช่ ม.6

รู้สึกว่า เมื่อไหร่จะเลิกซะทีนะ ร้อน แต่เมื่อวาน ความรู้สึกมันบดบังความร้อนไปหมด

ก็ขอขอบคุณของขวัญอำลาทุกชิ้น จากทุกคน ทั้งเพื่อนๆ6/4 เพื่อนๆต่างห้อง น้องๆ พี่ๆ

ขอบคุณที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมานาน ขอบคุณอาจารย์ที่ให้ความรู้และอบรมสั่งสอน

ขอบคุณเพื่อนๆต่างสถาบันที่แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่มิตรภาพก็ไม่เคยลืมเลือน

ขอบคุณอุดรพิทย์ที่ให้ประสบการณ์ดีเหล่าๆนี ขอบคุณจริงๆ

  ต่อไปแก พวกไอ้เติ้ล ชาย ปอล คิว โจ้ ต้น ตง วัฒน์ อู้ดดี้ แม็กน้อย พวกแกคงจะไม่ได้มาบ้าน

ศศิประภาหลังนี้บ่อยๆแล้ว มันคงจะคิดถึงพวกแกอยู่นะ เหอๆ แต่ว่างๆปิดเทอม มาเล่นกันได้

เสมอ จะบอกว่าที่ทำเป็น ไม่อยากให้พวกแกไปบ้านน่ะ ก็บางวันเท่านั้นแหล่ะ บางวันที่ง่วง เพลีย

อยากนอน อยากอ่านหนังสือ ส่วนใหญ่มีพวกแกไปเล่นก็สนุกดีนะ

  สำหรับงานปาร์ตี้ครั้งต่อ ไป จะมาจัดก็ไม่ว่ากันหรอกกนะ ^^

สำหรับเพื่อนๆต่างโรงเรียน ใครจะมาอุดรมาพักที่บ้านกระผมได้คิดไม่แพง คืนละ 2000 555

 

สุดท้ายก็อยากให้ทุกๆคนจงโชคดีกับหนทางชีวิตที่ตัวเองจะก้าวเดินไป

รักษาสุขภาพด้วยล่ะ มีปัญหาอะไรมาปรึกษากันได้ ถ้าช่วยได้จะช่วย ถ้าช่วยไม่ได้ก็จะช่วย ! โชคดีนะ !!!

 

-เวลาที่คุณเศร้า โปรดจงนึกถึงเวลาที่สนุกที่ได้อยู่ด้วยกัน

 

-เวลาที่คุณสนุก โปรดจงนึกถึงเรื่องราวที่สนุกยิ่งกว่าที่ได้อยู่กัน

 

-เวลาที่คุณทุกข์ โปรดจงรู้ว่ามีหลายๆคนที่จะคอยพยุงคุณขึ้นจากความมืด

 

-เวลาที่คุณท้อแท้ โปรดจงรู้ว่ามีหลายร้อยกำลังใจจากใจเพื่อนๆส่งให้เสมอ

 

และเมื่อเวลาอันสมควรมาถึง ชะตาฟ้าลิขิตจะนำพาเรามาเจอกันอีกแน่นอน

 

 แม้จะไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า แต่คำว่ามิตรภาพจะคงอยู่ตลอดไป...

 

However the long time passes , I'll never forget you!

(ป.ล. อย่าลืม commentนะ)

 

 

 ช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตจริงๆ อีก 22วันสอบโอเน็ต และตอนนี้กำลังนั่งปั่นเฟรนชิบอยู่

ประเสริฐโดยแท้ เดือนนี้จะเป็นเดือนที่คุณภาพชีวิตแย่ที่สุดแล้ว นอนตี 2 ตื่น 7 โมงไปเรียนทุกวัน

ทำงี้ตลอดปีนี่หน้าแก่ขนาดหนักกว่านนี้แน่ๆ(คิดเอาว่าตอนนี้ก็แก่มากแล้ว) การเขียนเฟรนชิบเป็นสิ่ง

หนึ่งที่เกลียดมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ไม่ใช่ว่าเพราะมันเสียเวลานาน แต่เป็นเพราะมันจะทำให้นึกถึงอดีต

ที่ผ่านมา แล้วก็จะใจหายทุกครั้งที่ต้องจากเพื่อนๆไป และภาพเหล่านั้นจะเหลือเพียงความทรงจำที่

ส่องอยู่ที่ปลายอุโมงค์(คมมั้ย?) เหอๆ เอาน่ะการพบก็เพื่อจาก เป็นสัจธรรมอยู่แล้ว หวังว่าจะได้มา

อยู่รวมกับทุกคนอีก บ่อยๆนะ

 ช่วงนี้ก็ขอให้ทุกคนอ่านหนังสือนะ ใครติดแล้วก็เหมือนกัน อ่านด้วยๆ เพราะมันสอบครั้งเดียวในชีวิต

สำหรับใครที่อยากเรียนที่ไหนก็ ขอให้ขยันมากๆ อย่าแพ้อากาศน่านอนนี้ แล้วก็สู้ต่อไป ความสำเร็จ

อยู่ไม่ไกลหรอกกกก 

 ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะคน ! สู้ต่อไป!!!

     วันนี้วันปีใหม่ แต่ดั้นได้กลับมาอุดรแล้วซะงั้น - - เพิ่งลงเครื่องมาสดๆร้อนๆ

ตื่นตีสาม ไปขึ้นเครื่องสุวรรณภูมิหวาดเสียวไงก็ไม่รู้ กลัวๆมันไปวางระเบิดอยู่นะเนี่ย

ดีนะรอดมาได้ สงสัยจังว่าพวกไหนที่ทำแบบนี้ เลวได้ใจมากๆ  เมื่อคืนก็นอนตีหนึ่งกว่าจะส่ง

sms ให้ทุกคนเสร็จ(ถ้าใครไม่ได้รับก็ขอโทษด้วยนะครับ - - ) ไหนจะตื่นขึ้นมาดูว่าใครส่ง

มาให้อีกล่ะ สอง สามคนแรกก็ตื่นมาดูนะ แต่หลังจากนั้นขี้เกียจแล้วนอนดีกว่า

      สำหรับปีเก่าที่ผ่านไปเร็วเหมือนฝัน จำได้ว่าปีที่แล้วๆยังนั่งเล่นวินนิ่งกับพี่ที่ห้องนอนที่

กรุงเทพอยู่เลยปีนี้มานั่งเล่นไพ่แทน 555+ ปีที่ผ่านมาโดยรวมก็ถือว่าดีนะ อาจจะมีผิดหวัง

เล็กน้อยในบางโอกาส บางครั้ง แต่ก็เนี่ยล่ะชีวิต สำหรับเคาท์ดาวน์ก็คงนั่งเคาท์ดาวน์กับพี่

ในห้องนอนนี่ล่ะ (มีคนนึงแอบหลับก่อนด้วย - - )

      สำหรับปีใหม่ก็คงจะเริ่มกับสิ่งใหม่ๆ เริ่มจากเคลียร์การบ้านก่อนเลย ค้างมาหลายวิชามาก

แล้ว ไหนจะต้องตัดสินใจว่าเอาไงดีกับชีวิตดีว่าจะเรียนที่ไหน - - เฮ้อออออออออออออออ

      สำหรับทุกคนที่ยังมีภาระในชีวิตอยู่ก็ขอให้สู้ต่อไป ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานอย่าไปเครียด

มีความสุขกับมันให้มากๆในปีหมูนี้ คิดสิ่งใดให้ได้สิ่งนั้น สมหวังในนานานับประการ แล้วก็

รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ สำหรับช่วงนี้ใครอยู่ที่ กรุงเทพก็อย่าพยายามไปห้างใหญ่ๆ เดิน

ใกล้ๆถังขยะหรือกระเป๋าที่ไม่มีเจ้าของล่ะ ระวังเนื้อรักษาตัวดีๆนะครับ ^^

      สำหรับปีหน้าจะเป็นยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน จะอยู่ที่ไหน อย่างไร ก็ไม่ทราบ อะไรจะเป็นไป

ก็ช่วยไม่ได้ อีก 365 วันคงจะกลับมาอ่าน Space นี้อีกครั้งหนึ่งแล้วหวนนึกถึงวันเก่าๆ ความหลัง

ความทรงจำที่ผ่านมาและผ่านไปในชีวิต และจะจดจำสิ่งเหล่านั้นไว้ในใจตลอดไป...

 

 ดูมาแล้วล่ะ สนุกมากๆ เรื่องนี้น่าจดจำเรื่องนึงเลย ดูแล้วๆ ดุจดาวก็คล้ายๆน้องผิงจริงๆ
สนับสนุน ทฤษฏีของคิวนะครับ ความจริงดูมาได้อาทิตย์นึงแล้วแต่เพิ่งมาบ่นเอาวันนี้ เหอๆ

แต่จบไม่ค่อยสวยหรูเท่าไหร่ น่าจะไปนะ เฮ้อ (เป็นข้าน้อยไปแล้ววววว) เสียดายแทน
  วันนี้เรียน รด เหนื่อยจริงๆ ได้ไปลุยน้ำลุยโคลน เฮ้อ เป็นโรคฉี่หนูมาล่ะก็มีเรื่องแน่ๆ 0 0

โอเคได้เวลาไปอ่านหนังสือต่อแล้วมั้งอู้มามากพอแล้ว -- -0....

         เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เป็นไข้เลย - - แต่สันนิษฐานว่าน่าจะติดจากคนอื่น + นอนไม่พอมากกว่า
พูดถึงอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย(Season changes)  อยากดูมากๆเลย อิจฉาคนที่ดูแล้วจัง เห็นโปสเตอร์มีคนนึงหน้าตาคล้ายๆน้องผิงเลย

ยิ่งอยากดูเข้าไปใหญ่ ดูซิว่าจะเหมือนแค่ไหนกันนะ ตอนนี้ก็ใกล้สอบแล้ว เฮ้อ ไม่ค่อยมีอะไรในหัวเลย สอบโควต้า

อะไรก็ดูจะวุ่นวายไปหมด ไม่เข้าใจว่ารัฐบาลจะเอาอะไรกับชีวิตเรากันนะกันหนานะ
        เดี๋ยวก็ปิดเทอมแล้วยังไม่ได้วางแผนอะไรเลย เฮ้อ ชีวิตข้าน้อยจะเป็นไงกันนะ พรุ่งนี้ก็มีเพื่อนๆไปสอบ

smart one กัน เอาเป็นว่าโชคดีละกันนะ

ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ปวดหัว ไอมากๆ อยากนอนแล้ว นอนดีกว่า......

 

เมื่อวานไปงานเลี้ยงอำลาเกดมา...เกดจะไปอเมริกา

เศร้าดี สนุกด้วย จำไม่ได้ว่ารู้จักเกดมากี่ปีแล้วอย่างน้อยๆก็ 6 ปี

ไปอยู่นั่นก็รักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าลืมออนเอ็มด้วยจะได้คุยกัน

โชคดีๆ (หวังว่าเกดคงได้อ่าน)

    ช่วงนี้คำว่าโค้งสุดท้าย ได้ยินบ่อยจริงๆ ทั้งในทีวี ไหนจะพ่อจะพูดกรอกหูทุกครั้งที่เจอกัน - -

แต่เป็นโค้งสุดท้าย คนละความหมาย  อันนึงแข่งขันฟุตบอล แต่อีกอันคือเวลาอ่านหนังสือ อ้ากกกก

กดดันกันจัง --  ช่วงนี้ทำตัวไร้สาระได้ที่จริงๆ หนังสือหนังหาไม่ค่อยได้อ่านเล้ยยยย ตายแน่ตู

หลังจากสอบ สสวท รู้สึกท้อใจอย่างแรง - - ไม่น่าไปสอบเล้ยยย กำลังใจหายหมด เฮ้อออ

   เอาเหอะวันนี้รอดูบอล เชียร์ โปรตุเกส ดีกว่า เหอะๆ แต่คงต้องตื่นมาดูไม่งั้นพรุ่งนี้ไปเรียนแบบเป็นศพแหงๆ

เฮ้อ ใกล้จบ ม.6 แล้วซิ ภาพเก่าๆ ช่วงนี้ลอยไปลอยมาในหัว นึกแล้วก็ขำ เหอะๆ ถึงวันนั้นจริงคนเศร้ามากแน่ๆเลย

เอาเหอะ ฝากไว้สำหรับ เพื่อนๆทุกคน บอกไว้ก่อนเลย ถ้าจากกันไปแล้ว ได้เจอกันที่ไหนที่หนึ่งอีก อย่าลืมทักกันบ้าง

ไม่ใช่ทำเป็นไม่รู้จัก เหอๆ สำหรับข้าน้อย บ้านคงจะสงบเงียบลงนิดหน่อย คงเหงาเหมือนกัน หากใครมีปัญหาไรถามได้

ปรึกษาได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่อง เงิน!!!!

   ช่างเป็นอาทิตย์ที่ไร้สาระเสียนี่กระไร นอนก็นอนตี1ครึ่งทุกวัน หนังสือหนังหาไม่ได้อ่าน

เนื่องจากต้องมานั่งซ้อมละคร ซ้อมแล้วซ้อมเล่า ตั้งแต่วันจันทร์ แต่ก็ไม่ได้อะไรซั้กอย่าง

วันนี้เป็นคืนสุดท้าย พรุ่งนีก็แสดงเฮ้อ จะรอดมั้ยเนี่ยยยย ตอนนี้ส่วนนึงก็นั่งเล่น ส่วนนึงทำการบ้านของตัวเอง

ส่วนนึงก็นั่งทำงาน ส่วนนึงก็เตรียมบท ส่วนนึงก็ระบายสี ส่วนนึงก็นั่งอู้เล่นคอมอยู่นี่แหล่ะ!!! ตายแหง

    พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของไทยและของโลก เหอะๆ เจ๋งดีแฮะ บังเอิญมาตรงกันได้ไง

ตอนนี้หลายๆคนทุกซอกมุมทั่วราชอาณาจักรไทยคงกำลังเตรียมงานเทิดพระเกียรติอยู่

ความจริงก็ไม่ได้ต่อต้านการกระทำอะไรหรอกนะ แต่ถ้าจะให้ดีแทนที่จะมานั่งเฉลิมฉลองกัน

สู้มาทำความดีเพื่อในหลวงซักหน่อยไม่ดีเหรอ อย่างไม่ทิ้งขยะเรี่ยราด ไม่โกงกิน ไม่ทะเลาะ

สามัคคีกัน ขยันทำมาหากิน ขยันสอน ขยันเรียน มีความตั้งใจในสิทธิ์และหน้าที่ที่แต่ละคนได้รับ

ในหลวงคงจะมีความสุขกว่าถ้าประชาชนทุกคนทำอย่างนั้น แต่อย่างว่านะก็เป็นไปไม่ได้..- -

ช่างเหอะๆ คุยเรื่องแบบนี้แล้วเครียดยังไงไม่รู้ รู้แต่พรุ่งนี้หยุด Yess!!! รู้สึกดีจริงๆ ช่วงนี้เรียนหนักดี

ร้อนก็ร้อน แถมกิจกรรมก็เยอะแยะ อะไรไม่รู้มั่วซั่วไปหมด เมื่อไหร่การศึกษาไทยจะพัฒนามีระบบ

มีแนวคิดกว่านี้นะ - - เฮ้ออ(วกกลับสู่เรื่องเครียดอีกครั้ง)

 แต่!! พรุ่งนี้มีสิ่งดีอย่างคือ ฟุตบอลโลกเริ่มขึ้นแล้ว ใครที่หลงเข้ามาอ่าน space อันไร้สาระของข้าพเจ้าก็

comment บอกกันหน่อยนะว่าเชียร์ทีมอะไรกันบ้างในฟุตบอลโลกครั้งนี้ ข้าน้อยโดยส่วนตัวเชียร์ ฮอลแลนด์

กับอาเจนตินา แต่โดนอาจารย์อ้นบังคับเชียร์เยอรมันอีกทีมด้วย(อาจารย์แกไม่มีเพื่อนเชียร์ โดนพวกนักเรียนรุมเละ

เพราะว่าชาวบ้านเขาเชียร์อังกฤษกัน99%) ไม่รู้ทำไมต้องเชียร์อังกฤษกันด้วย = = แต่ถ้าจะให้เดาแชมป์โลกปีนี้ขอเดาว่า

SPAIN  ไม่ใช่เพราะว่ามันเล่นดีหรอกนะ แต่ดูๆแล้วดวงปีนี้สเปนมาแรงมากๆ ปีนี้สเปนได้แชมป์ตั้งหลายอย่างอาทิเช่น

UEFA CHAMPION LEAUGE ------ Barcelona (Spain) อันนี้เจ็บใจโคตรๆอาร์เซนอลข้าน้อย

UEFA CUP----- Sevilla (Spain)

Nascar Champion ---- Alonso (Spian)

Tennis ---Rafael Nadal defeat FedX

 ดูจากนี่แล้วมีความเป็นไปได้สูงมากๆที่ดวงมันจะเป็นแชมป์เหอๆ ยังไงก็เดาน่ะนะ ตกรอบแรกมาก็...เหอๆช่างมัน

เอาล่ะขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านสิ่งไร้สาระ 555+ อ่านหนังสือด้วยนะทุกคน

 เฮ้อ ช่วงน้หวัดกิน ติดจากกิ๊กแน่ๆเลย - -

นั่งเรียนข้างๆจามใส่ทั้งชั่วโมงไปติดได้ไง

เมื่อวานทำการบ้านเสร็จก็ 4 ทุ่ม ไปนอน

ตื่นมาดูบอล อาร์เซนอลพบบาร์ซ่า

ใครที่เคยเป็นหวัด(ใครไม่เคยเป็นบ้าง??)

คงเข้าใจสภาพว่าเวลานอน

จะรู้สึกดีมากๆ เวลาจะตื่นนี่ทรมานสุดๆ

ตื่นมา ตี 1 ครึ่ง ทันเวลาพอดี ...

จากนั้นก็ดูบอล จนจบประมาณตี 4

ด้วยสภาพที่บอบช้ำทางจิตใจอย่างรุนแรง

แพ้ 2-1 นำอยู่แท้ๆ 1-0 แต่โดนยิง 2 ลูก

รวดใน 5 นาที ในช่วง 15 นาทีสุดท้าย!!!

 หัวใจจะวายตายให้ได้ตอนนั้น คำว่าหัวใจสลายคงจะประมาณนี้ล่ะ

เข้าใจสภาพคนที่หมดหวังและเสียสติได้ดีเลย

ทนดูจนจบ 90 นาที สายตาตอนนั้นเหม่อลอยมาก

หาอะไรทำแก้ปวดร้าวทางจิตใจ นั่นคือการเล่นเกมวินนิ่ง

เล่นกับพี่ (ตอนตี4!! ) ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นแบบสุดๆ ก็อัดไปเลย

6-1 6-2 6-2 4-3 สะใจแบบสุดๆๆๆๆๆๆ

วันนี้ไปโรงเรียนก็ตามความคาดหมาย พวกแฟนผี ปีศาจ หงส์แดง สิงโตน้ำเงิน

ก็มารุมเร้ายำใหญ่ใส่สารพัด ตั้งแต่เช้ายันเย็น - - ชีวิต......

จากนี้ไปคงเลิกติดตามไปพักใหญ่ๆ เอาไว้ว่างๆก่อนค่อยติดตามละกัน

 

ป.ล. ขอบคุณที่มาอ่าน blog แล้วฟังคำพรรณนาถึงความเศร้าสลดของข้าพเจ้านะครับ

ตามชื่อ มันถึงเวลาแล้ว

ที่จะต้องทิ้งชีวิตไร้สาระเหล่านี้ออกไป

1.เล่นเกม

2.ดูบอล

และอะไรอีกเยอะแยะ

แต่ไม่รู้จะทำได้ไหม พรุ่งนี้ก็เริ่มเรียนแบบจริงๆจังๆแล้ว

เพื่อนๆก็กลับมากันหมดแล้ว เอาล่ะสู้ตายยยยยยยยยยย

เวลานี้มาถึงด้วยความรวดเร็วกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

เวลาที่99.99 ของแรงทั้งหมดในร่างกายจะต้องมุ่งไป

ในการอ่านหนังสือเตรียมเอนท์ ความจริงที่ไม่อยากเจอ

ปีนี้คงทำให้ชีวิตสั้นไปหลายปีอยู่ - - กะไว้แล้วแต่ก็สู้ตาย

  เวลาเรียนก็เดินกันขาลาก ไกลมาก จากตึกนี้ขึ้นชั้น 4 ลงมา

ไปเรียนชั้น3 อีก เฮ้ออออออเซ็งจัง

สุดท้ายก็คงไม่มีอะไรมาก ก็ขอให้เพือนทุกคนตั้งใจอ่านหนังสือด้วยนะครับ

 7 วัน หรือหนึ่งอาทิตย์

ถ้าเป็นสิ่งที่รอคงจะนานแสนนาน

ถ้าเป็นสิ่งที่ไม่อยากให้ถึงคงเร็วเหมือนแค่หายใจครั้งเดียว

เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออออออ

จะเปิดเทอมแล้วววววว อะไรกั้นนนนนน ยังพักไม่สะใจเลย

ทำไมเวลาผ่านไปเร็วอย่างนี้ ปิดเทอมคราวนี้เป้าหมายที่วางไว้ทลายเป็นผุยผง

อ่านก็ยังไม่จบม.6 ดนตรีก็ไม่ได้เรียน เฮ้อไหนจะคอมพิวเตอร์ ภาษางอังกฤษอีก

ปัดโธ่ ทำไมๆ โรงเรียนมันเปิดเร็วนัก ปิดก็ช้ากว่าชาวบ้านเขา ดันเปิดก่อนอีก

แล้วมาอ้างว่า เรียน ร.ด.ๆ เออ โรงเรียนอื่นเขาก็เรียน ไม่เห็นจะเปิดเร็วขนาดนี้เลย

(ที่จริงมีความคิดว่า ความจริงโรงเรียนเผื่อไว้สำหรับ เวลาเที่ยวของอาจารย์ด้วย!! 

ไม่เชื่อสังเกตทุกปีที่ปิดก่อนนั่นเพราะอะไร....)

และที่สำคัญคือขึ้นม.6 แล้ว 5 ปีที่ผ่านมาเร็วเหมือนฝัน

ยังจำวันแรกที่ไปจับฉลากได้เลย จำภาพตอนที่ไอ้โจมันจับได้ แล้วเราจำไม่ได้

เฮ้อ ทั้งๆที่ไปไหว้จ้าว ไหว้ศาลอะไรด้วยกันนะ ทำม้ายทำไม (แถมอาจารย์สนั่น

อ่านชื่อผิด ทินกฤต ศศิประยง ซะงั้น) เอาเหอะตอนนี้คงไม่ใช่เวลามานั่งยึดติดกับอดีตเก่าๆ

ถึงเวลาที่จะใส่เกียร์ ลุยเต็มที่แล้ว เอาล่ะสู้ตายว้ออออยยยย

 

ปิดท้ายด้วยความเสียใจอย่างรุนแรงที่แมนยู บุกไปแพ้ เชลซี 3-0 เรียกว่า ผีโดนสิงโตขย้ำตายคาที่เลยก็ว่าได้

(ที่จริงก็ไม่ได้หวังอะไรกับแมนยูอยู่แล้วนะ ทีมก็งั้นๆ) ปีนี้เอาไปคนละแชมป์ละกันนะ

แมนยู - Carling Cup

เชลซี - English Premeire Baclay Champion

ลิเวอร์พูล- FA Cup

และ อาร์เซนอลลลลลลล-Champion of Europe 555(สาธุ ขอให้ชนะบาร์ซ่าเห้อะ มันทำเข้าประตูด้วเองก็ยังดี

 ฮ่าในที่สุด อาร์เซนอลก็เข้าชิงแล้ววววว

สะใจ เมื่อคืนฝืนอยู่ดูถึงตี 4 หัวใจจะวาย

ทั้งเกมยิงเขา 1 ครั้งมั้งนอกนั้นเขายิงเอาๆ

เฉี่ยวเสาไปมาอยู่ แถมได้ลูกโทษตอนาที

ที่ 88 ซะนี่ แต่  เลย์มัน ผีเข้าจริงๆช่วงนี้

เซฟ ได้ โอ้!!! ร้องลั่นบ้านเลย (ตอนตี 3)

เป็นอะไรที่สะใจสุดๆในชีวิตแล้ว เมื่อวาน

เลยนอนสบายใจสุดๆ

วันนี้ มีอีกคู่ขอให้ชิงกับมิลานเท้อะ

ชิงกับบาร์ซ่าแล้วขนลุกไงชอบกล

เอาเถอะจะชิงไงมีโกล์ชื่อเลย์มันก็อุ่นใจแล้ววว

   ขณะนี้ตีหนึ่งกว่าๆ กำลังนั่งรอฟุตบอลนัดสำคัญ

Arsenal เฮ้อ ไม่มีลุ้นไรแล้วนอกจากถ้วนยูฟานี้

ถ้าแพ้คงเสียดาย+เสียใจน่าดู ถ้าแพ้แล้วตกรอบ

พรุ่งนี้คงมีมากหน้าหลายตาโทรมาแสดงว่าความ

สะใจ เฮ้อ... สังหรณ์ยังไงก็ไม่รู้ ตอนนี้เพิ่งอ่านหนังสือจบ

ไป ตาลายเลยมานั่งเล่นคอมพักสายตาซักแป้ปเดี๋ยวจะไปอ่านต่อ

แล้วค่อยไปดูบอล เฮ้อ...ขอให้ชนะเถ้อะ - -

 

 

ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะคน

ไม่มีใครคนไหนที่จะวิงวอนให้พระเจ้าพาเขาข้ามฝั่งแม่น้ำได้ เว้นแต่เขาจะลงมือข้ามไปเอง

 คำคมนี้คงเป็นกำลังใจให้หลายๆคนนะครับ

 เวลาอันมีค่าผ่านไปแล้ว...

มานั่งนึกเสียดายก็กระไรอยู่

ทำตัวเหลวไหลจริงๆ ทั้งเล่นเกม ดูบอล นอน อ่านการ์ตูน

เฮ้ออออ... ยิ่งนอนนี่นอนมากจริงๆ ทำไมมันง่วงตลอดเลย...

สงสัยยังปรับตัวไม่ค่อยได้...เฮ้อ รึมันเป็นแค่ข้ออ้างกันนะ

เอาล่ะ สู้ๆสู้ตายวะ กับเวลาที่เหลืออยู่

ป.ล. ใครที่อยากดูรูปไปเที่ยวเชิญชมได้ที่ My Photo Album ... อย่าลืมคอมเมนต์ด้วยนะครับว่าเป็นไงบ้างและบอกความประสงค์ของท่านถึงของฝากได้  มีให้เลือกคือ พวกกุญแจกับช็อกโกแลต ....

      ฮ่าาาา กลับมาแล้วเมืองไท้ยเมืองไทย อากาศร้อนมากมายเลย

ไปอยู่นั่นอากาศสบายๆ เย็นดี อาจจะฝนตกหน่อยก็เถอะนะ

ไปเที่ยวก็สนุกดีแต่ของแพงมาก ปีนี้ซื้อของฝากมาค่อนข้างจะ

น้อยกว่าทุกปี แต่ก็คงพอแจกอยู่ ไปครั้งนี้ได้อะไรดีๆเยอะ

ภาษาอังกฤษนี่ได้ใช้ก็คราวนี้แหล่ะ เออ รู้สึกว่า ไอ้ที่เรียนๆไปใน

โรงเรียนไม่ได้ใช้เล้ย ส่วนใหญ่ อาศัยลูกมั่วกับidiom  สองอย่าง

หัวหน้าคณะทัวร์ความรู้เยอะดี  ประวัติศาสตร์ยุโรปนี่ได้มาเต็มๆ

ไหนจะพวกศิลปะอีกโอเหมือนไปทัศนศึกษาเลย แต่อุปสรรค

ที่ทำให้ไม่ค่อยรู้เรื่องคือมันง่วงง!!  หลับแหลกลานเลย เฮ้อ

ตอนจะกลับก็เศร้านิดๆ ว่าต้องกลับมาเผชิญกับอากาศนรกนั่นอีกแล้วเหรอนี่ การบ้านล่ะ

ไหนจะเปิดเทอม ร.ด. เตรียมเอนท์ เฮ้อ แค่คิดก็เหนือ่ยแล้วแต่ก็ทำไรไม่ได้นอกจากปลง

สุดท้า่ย ก็ถ้าใครอยากจะไปเีที่ยวก็แนะนำให้ไปได้นะครับ อิตาลี สวิซ ออสเตรีย สวยครับสวยมาก

ยิ่งสวิซนี่ยิ่งสวยใหญ่เลย ใครไม่เคยไปสัมผัสอุณหภูมิติดลบ ก็ไปได้นะครับ สำหรับรูปก็เดี๋ยวจะ up ขึ้นเวลาว่างๆ

ของฝากจะทยอยให้ สำหรับใครที่ไม่ได้ให้ไม่ได้ลืมนะครับแต่ว่า...มันหมด!!!

(ส่วนใหญ่พวกอยู่ขอนแ่่ก่นจะไม่ค่อยได้นะ แต่จะพยายามเก็บไว้ให้)

เฮ้อ ทำไมน้าทำไม มันง่วงเช่นนี้ เมื่อวานก็ไม่ได้นอนดึกมาก

แต่วันนี้นี่นอนทั้งบ่ายนอนทั้งเย็น นอนกลางคืน ตั้งแต่ 2 ทุ่ม

นี่ก็เพิ่งตื่น เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ทำการบ้านอาจารย์มารศรี เฮ้อ

ตอนนี้มานั่งอู้ เพิ่งเริ่มเรียนไทยเมื่อวานวานวันแรก ฟิสิกส์วันนี้

วันแรก กำลังสงสัยว่าเริ่มช้าไปไหมนี่ น้องผิงเล่าให้ฟังว่า อยู่ค่าย

สนุกมากๆเลย รู้สึกเสียดายอย่างแรงว่า ทำไมไม่ไปว้าตู อยู่บ้านก็

ไร้สาระเหลือเกิน - -  ช่วงนี้สิวเริ่มหายไปแล้วแม่ให้กินยาไรก็ไม่รู้

สิวยุบดี แต่ผลข้างเคียงมากกันเหลือเกิน มีสองชนิด ตัวแรกทำให้

คลื่นไส้ อาเจียน เหอๆ อันนี้ก็หนักแล้ว อีกตัวทำให้ปากแห้งหน้าแห้ง

เหอๆ แห้งแบบว่า เวลากระพริบตาแล้วรู้สึกแสบเลยล่ะ ตอนนี้เลยไม่กิน

มันแล้ว เฮ้อ... แถมช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเลย รู้สึกอ้วนไงไม่รู้

เดี๋ยวว่าจะไปวิ่งซักหน่อย ตอนเช้าๆนี่ไม่ไหว ตื่นไม่ทัน

มีวันนึงตื่นทันแต่รู้สึกว่าร้อนเกินจะทานทนได้ เลยนอนต่อดีกว่า

คุณย่านี่ไปเดินแทบทุกเช้าเลย (รวมไปถึงเบนซ์ด้วยที่วิ่งทุกเช้า)

นับถือจริงๆ

เลยกะจะไปวิ่งเย็นๆ แทน เพราะว่างจัด อยู่บ้านก็นอน เหอๆ

    เมื่อวานไปดูเรื่อง My girl & I มา (สะดุดรักกับนายเจี๋ยมเจี้ยม)

ตอนแรกนึกว่าหนังตลก ที่ไหนได้ เศร้าจ้างงงง เฮ้อ คล้ายๆเรื่อง

autumn in my heart เลย อ้ะตีหนึ่งกว่าแล้ว ไปดีกว่า เล่ามากเดี๋ยวคน

ยังไม่ดูจะว่าเอา ขอให้ทุกคนตั้งใจอ่านหนังสือสำหรับปิดเทอมนี้เหมือนเดิมครับ...