เฮ้อ และแล้วก็มาอยู่ในช่วงวันที่ต้องตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
อีกไม่กี่วันก็เส้นตายแล้ว พ่อก็บอกว่าเอาขอนแก่นไปเหอะ

มาคำนวณๆดูแล้วมีคนได้คะแนนวิชาเฉพาะแพทย์มากกว่า

900 กว่าคน เฮ้อแถมข้อสอบก็ยาก ไม่มั่นใจแบบนี้ใครจะ

กล้าสละสิทธิ์กัน - -  เอาน่ะ ช่างมัน...

ช่วงนี้ชีวิตน่าเบื่อจริงๆ นอนตื่นเที่ยงมาหลายวันแล้ว

อยู่บ้านก็เล่นแต่เกม จะมีประโยชน์หน่อยก็คือไปวิ่งหนองประจักษ์

กับอ่านสามก๊กนี่แหล่ะ สามก๊กนี่ก็อ่านหลายต่อหลายรอบแล้วไม่

จบซักกะที ถ้าใครอ่านสามก๊กแล้วจำได้หมดว่าใครเป็นใครนี่ยอม

กราบเลย - -  เกมก็เล่นจบไปหลายต่อหลายเกมแล้วเฮ้อ

สงสัยต้องหาเรียนอะไรได้แล้วมั้งเนี่ย - -  ใครที่มีเรียนอะไรแล้ว

อยากหาเพื่อนไปเรียนด้วย แนะนำด้วยนะครับ ^^

ป.ล. ขอให้สนุกกับปิดเทอมครั้งสุดท้ายนี้นะครับทุกคน!

   จบไปแล้วสำหรับงานอำลาเมื่อคืนวันที่ 8 มีนาคม 2550

ถ้าจะพูดก็พูดนะ 3 ปีนี่ ก็เท่ากับหนึ่งอาทิตย์คูณ 52 คูณ 3 อีกรอบโดยประมาณ

อาทิตย์หนึ่งบางครั้งก็นานจริงๆ แต่3ปีนี้รู้สึกได้เลยว่าเร็วมากๆ

 

.....เหมือนเมื่อวานกำลังนั่งสอบปลายภาค ม.5

.....เหมือนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วกำลังนั่งทำอุปกรณ์กีฬาสี

.....เหมือนว่าเดือนที่แล้วกำลังนั่งปั่นงานก่อนจบม.4

.....เหมือนว่าปีที่แล้วเห็นหน้าเพื่อนๆหลายๆคนเป็นครั้งแรก

 

   แต่เมื่อคืนเพราะชีวิตคือการจากลา ทุกคนต่างมีทางต้องเดิน

ทุกคนต่างมีความฝัน ทุกคนต่างต้องไขว่คว้า ทำให้แม้ทุกคนจะอยาก

อยู่ด้วยกันอีกนานๆ ก็คงทำไม่ได้ สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือ

 

 

 

 ถึงแม้จะเพียงแค่หนึ่งวัน หนึ่งวินาที แต่หากเป็นควาทรงจำที่ดีแล้ว ก็มีค่าเสมอ ดังนั้นโปรดจดจำทุกๆเรื่องราวนั้นไว้

เก็บไว้เวลาที่เหงา เก็บไว้เวลาที่ว้าเหว่ เก็บไว้เวลาที่ขาดกำลังใจ เก็บไว้เพื่อให้นึกถึงกัน

 

 เวลาคือสิ่งที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่สิ่งที่จะคงอยู่คือมิตรภาพของเรา

 

  โดยส่วนตัวแล้วเมื่อคืนเป็นงานที่สนุกสุดเหวี่ยงมากที่สุดงานหนึ่งในชีวิต

ได้เห็นเพื่อนๆพร้อมหน้าพร้อมตากัน เพื่อนๆทุกคนแต่งตัวได้สุดๆจริงๆนะ ขอชมจากใจ ^^

 

   แต่สิ่งที่มีค่ามากกว่ารูปถ่ายทั้งปวง ความสนุกสนานที่มี คือ ความผูกพันที่เรามีให้กัน

การสัมผัสมือ การโอบกอด ที่แทนคำมั่นสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกัน จะเดินเคียงข้างกัน

แม้ว่าจะทุกข์ จะสุข จะใกล้ จะไกล ...

 

   สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนโชคดีกับเส้นทางชีวิตของตนเอง

ยากูซ่าคนนี้เชื่อมั่นว่าเพื่อนๆทุกคน มีความสามารถและความกล้าหาญพอที่จะเอาชนะอุปสรรคทุกสิ่งได้

และเมื่อใดที่ใครต้องการความช่วยเหลือ โปรดจงบอกมา

 

 

ผมคนนี้จะคอยช่วยอยู่เสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม! Good luck ขอให้ทุกคนเดินทางไปตามถนนแต่ละคนโดยสวัสดิภาพ

 

ป.ล.วันนี้แต่งเศร้ามากขอโทษด้วยจริงๆนะ - -

 

 

 

และแล้วก็ผ่านไปสำหรับข้อสอบเอเน็ต อันแสนโหดร้าย

กะไปฟันคณิตวิทย์อังกฤษ ดั้นโดนมันหันกลับมาเอา

มีดสปาตาร์สับเละเป็นหมูสับเลย คณิตนี่เจ็บใจจริงๆ ผิดโง่ๆ

ไป4-5 ข้อแล้ว มันรีบนี่หว่าให้ทำไงฟะ ข้อสอบเยอะงี้ให้เวลา

2ชั่วโมง บ้ารึเปล่า(วะ) อังกฤษนี่ passage ก็อ่านไม่รู้เรื่อง

อ่านไปครึ่งเรื่อง เหมือนกำลังเดินอยู่ในอากาศ เหมือนกำลัง

ฝันไป วิทย์นี่ทำได้แต่ฟิสิกส์ ชีวะก็เดาเรียบ เคมีก็ทำไม่ทัน

เฮ้อจะรอดมั้ยเนี่ย ทีนี้สิ่งที่ยากสุดๆหลังจากสอบเสร็จก็คือ

การตัดสินใจสำหรับอนาคต ภาพที่จะเห็นว่าตัวเองไม่ได้อะไรเลย

มันก็มาคอยหลอกหลอนซะทุกคืนก่อนนอนเหมือนยาก่อนนอน

ยิ่งตอนทำคณิตนี่ช็อตไปประมาณ 5 นาทีแบบคิดอะไรไม่ออก

รู้สึกว่าท้อแท้สุดๆ และก็มีความคิดนึงดังในหัว ไม่รู้ดังมาจากไหน

ว่า "เอ...จริงๆเรียนขอนแก่นก็ดีเหมือนกันนะ" ดังอยู่หลายวิเลย

และแล้ว น้ำเสียงครูอ้นก็ลอยมาบอกว่า "เพื่อนครูคนนึงนะเก่งมากๆ

แต่ตอนเข้าห้องสอบมันช็อต ทำไรไม่ถูก เลยเอนท์ไม่ติด" แค่นั้นแหล่ะ

สติสตางค์กลับมาครบสมบูรณ์เลย มาหลอกหลอนกันได้ถูกที่ถูกเวลา

สมเป็นครูอ้นจริงๆ ช่วงเวลาที่เหลือก่อนหมดเวลาสละสิทธิ์นี่คงนอน

คิดทบทวนแล้วทบทวนอีกล่ะ จะตัดสินใจยังไงก็คงจะมากล่าวขานกันอีกทีนะ

 

ป.ล. ขอขอบคุณที่ฟังคำบ่นของข้าพเจ้าจนถึงบัดนี้ แต่จะเป็นการตัดสินใจอันยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่งในชีวิตแน่นอน!