ความสนุกเมื่อวันวาน เหมือนผ่านมาเพียงหายใจ

ความสุขที่ผ่านไป ยังสดใสทุกคืนวัน

 

 สำหรับใครที่แวะเข้ามาอ่าน blog นี่ขอให้ เขียน comment อำลากันทุกคนนะ ^^

การพบเพื่อจาก ดูจะเป็นสัจธรรมอย่างแท้จริง 6 ปี ในอุดรพิทย์นี้มีเรื่องต่างๆมากมาย

ทั้งสุข สนุก มัน ฮา โหด เศร้า เคล้าน้ำตา มีทุกรส

 เมื่อวานเป็นวันแห่งการอำลา อืม เห็นทำกันทุกปี ตอนอยู่มอื่นที่ไม่ใช่ ม.6

รู้สึกว่า เมื่อไหร่จะเลิกซะทีนะ ร้อน แต่เมื่อวาน ความรู้สึกมันบดบังความร้อนไปหมด

ก็ขอขอบคุณของขวัญอำลาทุกชิ้น จากทุกคน ทั้งเพื่อนๆ6/4 เพื่อนๆต่างห้อง น้องๆ พี่ๆ

ขอบคุณที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมานาน ขอบคุณอาจารย์ที่ให้ความรู้และอบรมสั่งสอน

ขอบคุณเพื่อนๆต่างสถาบันที่แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่มิตรภาพก็ไม่เคยลืมเลือน

ขอบคุณอุดรพิทย์ที่ให้ประสบการณ์ดีเหล่าๆนี ขอบคุณจริงๆ

  ต่อไปแก พวกไอ้เติ้ล ชาย ปอล คิว โจ้ ต้น ตง วัฒน์ อู้ดดี้ แม็กน้อย พวกแกคงจะไม่ได้มาบ้าน

ศศิประภาหลังนี้บ่อยๆแล้ว มันคงจะคิดถึงพวกแกอยู่นะ เหอๆ แต่ว่างๆปิดเทอม มาเล่นกันได้

เสมอ จะบอกว่าที่ทำเป็น ไม่อยากให้พวกแกไปบ้านน่ะ ก็บางวันเท่านั้นแหล่ะ บางวันที่ง่วง เพลีย

อยากนอน อยากอ่านหนังสือ ส่วนใหญ่มีพวกแกไปเล่นก็สนุกดีนะ

  สำหรับงานปาร์ตี้ครั้งต่อ ไป จะมาจัดก็ไม่ว่ากันหรอกกนะ ^^

สำหรับเพื่อนๆต่างโรงเรียน ใครจะมาอุดรมาพักที่บ้านกระผมได้คิดไม่แพง คืนละ 2000 555

 

สุดท้ายก็อยากให้ทุกๆคนจงโชคดีกับหนทางชีวิตที่ตัวเองจะก้าวเดินไป

รักษาสุขภาพด้วยล่ะ มีปัญหาอะไรมาปรึกษากันได้ ถ้าช่วยได้จะช่วย ถ้าช่วยไม่ได้ก็จะช่วย ! โชคดีนะ !!!

 

-เวลาที่คุณเศร้า โปรดจงนึกถึงเวลาที่สนุกที่ได้อยู่ด้วยกัน

 

-เวลาที่คุณสนุก โปรดจงนึกถึงเรื่องราวที่สนุกยิ่งกว่าที่ได้อยู่กัน

 

-เวลาที่คุณทุกข์ โปรดจงรู้ว่ามีหลายๆคนที่จะคอยพยุงคุณขึ้นจากความมืด

 

-เวลาที่คุณท้อแท้ โปรดจงรู้ว่ามีหลายร้อยกำลังใจจากใจเพื่อนๆส่งให้เสมอ

 

และเมื่อเวลาอันสมควรมาถึง ชะตาฟ้าลิขิตจะนำพาเรามาเจอกันอีกแน่นอน

 

 แม้จะไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า แต่คำว่ามิตรภาพจะคงอยู่ตลอดไป...

 

However the long time passes , I'll never forget you!

(ป.ล. อย่าลืม commentนะ)

 

 

 ช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตจริงๆ อีก 22วันสอบโอเน็ต และตอนนี้กำลังนั่งปั่นเฟรนชิบอยู่

ประเสริฐโดยแท้ เดือนนี้จะเป็นเดือนที่คุณภาพชีวิตแย่ที่สุดแล้ว นอนตี 2 ตื่น 7 โมงไปเรียนทุกวัน

ทำงี้ตลอดปีนี่หน้าแก่ขนาดหนักกว่านนี้แน่ๆ(คิดเอาว่าตอนนี้ก็แก่มากแล้ว) การเขียนเฟรนชิบเป็นสิ่ง

หนึ่งที่เกลียดมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ไม่ใช่ว่าเพราะมันเสียเวลานาน แต่เป็นเพราะมันจะทำให้นึกถึงอดีต

ที่ผ่านมา แล้วก็จะใจหายทุกครั้งที่ต้องจากเพื่อนๆไป และภาพเหล่านั้นจะเหลือเพียงความทรงจำที่

ส่องอยู่ที่ปลายอุโมงค์(คมมั้ย?) เหอๆ เอาน่ะการพบก็เพื่อจาก เป็นสัจธรรมอยู่แล้ว หวังว่าจะได้มา

อยู่รวมกับทุกคนอีก บ่อยๆนะ

 ช่วงนี้ก็ขอให้ทุกคนอ่านหนังสือนะ ใครติดแล้วก็เหมือนกัน อ่านด้วยๆ เพราะมันสอบครั้งเดียวในชีวิต

สำหรับใครที่อยากเรียนที่ไหนก็ ขอให้ขยันมากๆ อย่าแพ้อากาศน่านอนนี้ แล้วก็สู้ต่อไป ความสำเร็จ

อยู่ไม่ไกลหรอกกกก 

 ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะคน ! สู้ต่อไป!!!